تنها شاید تنهایی راه رفتن باشد با پاهایی تاول زده و چشمانی پر از تلاش برای نگریستن ...جای امنی برای نشستن نیست وقتی خارها بر جان می رسد تا بار بربندم و جسم خسته را بر زمین سفت بکشانم و بروم .ذهنم کار نمی کند همش بروم بروم دلم نمی بیند باید بروم باز بروم باید ببینم یعنی حتما می بینم خودم دیدمش آری خودم دیدمش با همین دو چشم دلم ...نزدیک و شدنی با دو دوست خودم به بغل گرفتمش ...من می بینمش شاید گاهی تاری تصویری مرا به غلط بیاندازد اما من با دلم دیدمش دلم را خوب می شناسم خودم ادبش کردم دروغ نمی گوید ...آری دلم را می گویم خودم ادبش کردم دروغ نمی گوید ....زمانی که دروغ گفت پایان من است ...