اجازه نخواست ...
به بهانه شیطنت شایدم غرور سیگارش را روشن کرد ...بوی و عطر مردانه و سیگار باهم ترکیبی از حس قدرت و جریان داشتن زندگی را در من تداعی می کرد ...دوست داشت مانعش شوم که با سکوت این کار کردم اما ته دلم اون بو را امتداد حضورش را در دل نوید می دادم به خودم .خواستنی نبود اما بود حضورش را می گویم .در من تضاد را بیدار می کرد .همان تضادی که سالها همراه خودم دارم تضاد خواستن کسی اما دل نبستن و خواستن دیگری ...جسم پیش او و دلم دنبال یار ...حسی که سالها یا من است ...انگار کسی آنرا در من کاشته باشد ..شایدم کسی چیزی را در من کشته باشد ...نگاهم می کرد با من حرف می زد ستایشم میکرد و اما من آنجا نبودم من در کلبه بودم یک کلبه چوبی در یک جنگل با شومینه ای گرم و پر از زندگی و آغوش نیمه ای از مردی که چشم هایش....چشم هایش ...چشم هایش قرمز و دردناک بود چشم های که با دستان من بسته شد تا اندکی درد نگاه خیره را کم کند و آرام بگیرد ....سوز سرما نبود هر چه بود گرما بود گرمای مطبوع و آمیخته با بوی تلخ بدن مردی که دوستش داشتم ...من او را دوست داشتم ...من او را در خفا دوست داشتم ...در خفا به انتظار ساعتها به اندازه قرن‌ها فرسوده شدم تا. دیدمش ...آری دیدمش ....آری دیدمش ....
