ویرایشگر ویرگول با من بازی در می‌آورد.
دهانم تلخ شده از سیگاری که دوست ندارم بکشم.
بمرانی می‌خواند:«تو خیلی دوری، خیلی دوری، خیلی دور».
باران می‌بارد، آرزو کن که آرزوی محبوبت بگیرد.
«تو بذار وقتی پاییز شد برو».
از همهٔ آدم‌هایی که به‌م حسِ بس‌نبودن دادندْ دل‌گیرم.
اگه متافیزیک بود، الان تو داشتی خواب منو می‌دیدی، از بس که روز و شب به فکرتم عوضی.
تیشرت راه‌راهت رو دیدم از دور، خیلی دور، انقد دور که باید به قطر زمین، چاه بِکَنَم که به‌ت برسم.
حاضرم یه سال از عمرمو بدم، که یه هفته از دور ببینمت.
می‌گن یکی از اجدادت عارف بوده، اگه الان زنده بود مریدش می‌شدم به‌ش می‌گفتم بیا طی الارض کنیم بریم پیش نوه‌ت. عارف! اگه تونستی با عزرائیل حرف بزن تا خط قبل رو عملی‌ش کنه، روزه و نمازهام رو هم واسه خودت بردار، شیرینی من به تو.
انقد سر و صدا نکن شازده، افرای بهرام‌خان بیضایی داره با پسرعمو لاس می‌زنه.
تو چرا فک کردی من از چال گونه‌ت خوشم اومده که بعدش از تو خوشم اومده؟
انقد زود ازدواج نکن، بیا دوس‌دختر من شو تا بفهمی دنیا پوچه.
امیرخان! خَرِت چند؟ رویای شیرینت کو؟ وضعیت سفیدت قرمز.
تو نکشیدهْ هوایی، با عزرائیل قول‌نومه‌کردنت درست، چرا رگ دستتو منگنه می‌کنی؟
اوس‌کریم، یه دیقه برگردون این نوارو، من چشاشو سیر نگاه نکردم.
اگه پاکت کردم چی؟ دوستم می‌شی؟
