
"ناراحت نبودم. احساس خوبی داشتم. کنار آتشدان نشسته بودم و برنج و نوشیدنی داغ می خوردم. همه چیز همانطور بود که در آن شب سرد، زیر قُلّهی دائولاگیری به آن فکر می کردم. آیا ممکن بود کسی در تمام دنیا از این شادمان تر باشد که من بودم؟"
بعضی کتاب ها فقط داستان تعریف نمی کنند؛ حس می دهند.
"دنیای عمودی من" نوشتهی یرژی کوکوچکا یکی از همانهاست. کوکوچکا از آن آدمهایی بود که زندگی عادی برایش خسته کننده شده بود. زندگی واقعی اش را به چالشی روی یالهای تیز و در سرمای کشنده پیدا کرده بود. او در این کتاب از خاطرات صعودهایش می نویسد. از رؤیا تا واقعیت. از چالش تا آسایش. او از مرز میان مرگ و زندگی می گوید و از کسانی که تسلیم طبیعت شدند و از آنانی که با قهرش مواجه شده و نهراسیدند. او از ارادهٔ انسانی می گوید و از هر آنچه که خواست و به انجام رسید.
امّا قشنگ ترین بخش های کتاب برای من، صعودهای سخت او نیست. قشنگ ترین بخش ها، لحظه های بعد از طوفان است: وقتی بعد از یک صعود سخت کنار آتش می نشیند و برنج و نوشیدنی داغ میخورد و یا وقتی روی چمنهای نرم دراز می کشد و احساس می کند وارد دنیای شگفت انگیز بهاری شده است. این کتاب فقط دربارهی کوهنوردی نیست. دربارهی آن لحظه های نادر است که بعد از سختی، همه چیز ناگهان ساده، گرم و رؤیایی می شود.
یرژی کوکوچکا یکی از بزرگترین کوهنوردان تاریخ هیمالیا است. او دومین نفری شد که هر چهارده قلهی هشتهزار متری را صعود کرد و بیشتر این صعودها را بدون اکسیژن، در مسیرهای جدید و اغلب در زمستان انجام داد. صعودهایش به K2، لوتسه، آناپورنا، دائولاگیری و نانگا پاربات از سخت ترین و جسورانه ترین صعودهای تاریخ کوهنوردی به شمار میروند. بی شک او مرد بزرگی است در این وادی و البته جان سخت و کمی هم خوش شانس. امّا لحظه هایی را برای ما به یادگار گذاشته است که در عین جذابیت و هیجان و حس ستایش و تحسین، آرامش و آسودگیِ پس از هر صعود و یک نفس راحت در گوشه ای دنج را هدیه ای برای تمام آن چالشها متصور می سازد.