شب شده بود.
هنوز شام را تمام نکرده بود که،مرد رسید.
بسته رو اوردی؟
با نگاهی سرد و نیشخند گفت؛
اره،
به نفعته که گند نزنی،چون میدونی که اون عصبانی میشه.
بدون اینکه نشان بدهم نگرانم از آنجا رفتم.
درصورتم چیزی معلوم نبود،اما در دلم آشوب بود.
اگر برای بسته اتاقی میافتاد،اونها مریل رو میکشتن.
راه،راه آهن را در پیش گرفتم،با اینکه هنوز ماه اول پاییز بود،اما هوا داشت حسابی سرد میشد.لعنتی. باید پالتوی پشمی ام را باخود می آوردم.غلاف چرمی چاقوی دسته چوبی ام هنوز آنجا بود.باید برای اتفاقات آینده آماده بودم. سیلور و دار دسته اش ،آدم های خطرناکی بودند...
.
بدن اینکه نشان بدهم نگرانم از آنجا رفتم
