حتمن آدمهایی را دیدهاید که با کوچکترین مشکلی که در زندگیشان پیش میآید خودشان را میبازند. همه چیز و همه کس را مقصر میدانند و فکر میکنند کاری از دستشان برنمیآید. شخصیت این آدمها برای شما جذابیت بیشتری دارد یا کسی که در بحرانها به جنگ میرود، روبهرو میشود با اتفاق، کم نمیآورد و آخر سر یا مشکل را حل میکند یا از آن درس میگیرد؟ کسی که ویژگیهای نفر دوم را داشته باشد، قهرمان داستان است و نفر اول به زور میتواند یکی از شخصیتهای فرعی باشد که به خاطر هیچ خوانندهای نمیماند.
برای نوشتن داستانهای جذاب باید اشک قهرمان را در بیاورید تا مخاطب کتاب را زمین نگذارد. کش مکشها و حوادث مختلف در روند داستان سر راه قهرمان قرار میگیرند، و بعد از هر کدام تغییری در او ایجاد میشود. بعد از هر رویداد فارغ از این که برنده یا بازنده شود، قهرمان آدم سابق نخواهد بود.
و این بسیار شبیه به زندگیست، هر اتفاق خوب یا بد بخشی از داستانیست که شما در نقش قهرمان با آن روبهرو می شوید. بعضی وقتها غمگین خواهید شد، بعضی وقتها خوشحال. مهم این است که بعد از هر کدام از این اتفاقات دیگر آدم سابق نخواهید بود و دنیا را با عینکهای متفاوتتری خواهید دید.
تشبیه زندگی به یک داستان بلند با فصلهای مختلف در نظر اول ساده خواهد بود، حرفهایی که در اصطلاح زیاد گفته شده و شنیدهام. استفاده از این شیوهی تفکر در رویایی با مسائل زندگی اما زیاد کار آسانی نیست. دفعهی بعدی که اتفاق ناگواری برایتان افتاد فکر کنید این بخشی از یک داستان بلند است که نویسنده میخواهد به واسطهی آن خواننده را مشتاق نگه دارد. فکر کنید بعد از این اتفاق شما قهرمان جذابتری در داستان خواهید بود.
یک قهرمان مرده، داستان خوبی نمیسازد مثل یک انسان مرده که زندگی نمیکند. همینقدر ساده.