میرزا از لندن زنگ میزنه میگه کشیدنش؛ من به همهی اونهایی فکر میکنم که توی تاریخ اون سرزمین یا بکِش بودن یا کشیدهشدن. وقتی توی موزهها و دانشگاهها قدم میزنم بیشتر میفهمم ممدرضا توی ذهنش برای ایران چی بوده، بعد فکر میکنم اونم فروشندهی خوبی نبود، یعنی تارگت مارکت رو خوب نمیشناخت، مثل من که توی بعضی جلسهها یه چیزهایی میگم که اصلا برای طرف مقابل واضح نیست. گوگل میکنم “Persian Restaurant aroune me open now”
میبینم از ۱۸۱۰ به اینور ما عشقش رو داشتیم ولی علمش رو نه. پس حسرت وطن رو نمیخورم، اما غمگین میشم.
