ارسطو میگوید: داستان از سه بخش تشکیل شده، آغاز، میانه و پایان.
این بیش از همه من را یاد زندگی می اندازد. آغازی که در معنای واقعی میتواند شکل گیری نطفه در رحم مادر باشد و کمی خیال انگیز تر زمانی است که دو نفر تصمیم به هم آغوشی گرفته اند. اما واقعن زندگی برای همهی ما از آن نقطه شروع شده؟ از اولین گریه ها در بیمارستان یا از جایی که برای اولین بار خودمان را شناختهایم؟ اصلن ما کی خودمان را شناختهایم؟ زمانش اولین خاطراتیست که از یک یا دو سالگی به یادمان میآید و یا جایی نزدیکی سی سالگیست که با خودمان خلوت و به این فکر میکنیم که از زندگی چه میخواهیم؟ زندگی بیش از همه چیز به یک داستان شبیه است با یک آغاز، پر از کش مکش و بالا و پایین در میانه و اگر خوششانس باشیم یک پایان آرام.
دو سال است که این شباهت ذهنم را درگیر کرده و بیشتر اتفاقات زندگی را با ارکان مختلف یک داستان مقایسه می کنم و در بسیاری از اوقات همین مقایسه و یافتن شباهتها من را آرام کرده و باعث شده قدر همه لحظه های زندگی را فارغ از خوب و بد بودنشان بدانم. حالا تصمیم دارم بخشهایی از این افکار را به صورت نوشته های دنبالهدار به اشتراک بگذارم، چیزی شبیه به بلند بلند فکر کردن در جمع به همراه بررسی کتابها و نظریههای مشابه. هدف از این نوشتهها سر و کله زدن با کلمات و ارکان داستان است و بررسی اینکه چهقدر این تشابه می تواند زندگی را در این حجم بیپایان اتفاقات و اطلاعات برای ما لذت بخش تر کند.
زندگی هر کس را مشابه یک داستان بلند (رمان) فرض میکنیم و اتفاقاتش را با ارکان آن مقایسه میکنیم. در تعریف من این شیوهی تفکر را می توان برای زندگی یک شخص، برای یک کسبوکار و حتا برای چیزهای ساختهی بشر مثلن یک ماشین (ساخته شدن تا اسقاط) به کار برد.
این نوشتهها از پیش نتیجه گیری مشخصی ندارد و صرفن برای بررسی یک شیوهی تفکر که در عمل برای من نتیجهبخش بوده به صورت یادداشتهای روزانه با کمی پژوهش منتشر خواهد شد.
در نوشته ی بعدی مفصل دربارهی آغاز داستان و تشابهش با زندگی خواهم نوشت. آیا داستان یا زندگی میتوانند بدون آغاز، میانه و پایان داشته باشند؟