با اضطراب، خشم، سرخوشی، کلافگی، هر بار با یک حس متفاوت با آثار هنری مواجه میشوم. چیزی شبیه به یک کشف بینتیجه در میان افکار و تروماها و خاطرات خوب و بد. کلمات هنوز آنقدر توان ندارند که بشه هر کدوم رو به خوبی توصیف کرد، اما سالهاست که این تفریح سر زدن به گالری و موزه و نمایشگاههای مختلف در گوشه کنار دنیا برایم شبیه به یک عادت کشف شده. برداشت یک ناظر بیرونی بیسواد از کارهایی که بعضیهاشون در تاریخ موندگار شدن و پرسیدن همین سوال که چرا اصلا بعضی ها توجه بیشتری گرفتند؟

اما هر بار شروع کردم به نوشتن، از اشک در مواجه با کارهای دالی در بوستون تا خشم فروخورده از دیدن اسمهای آشنای ایرانی در موزه هنرهای معاصر پاریس، خیلی نوشتهم و خیلیهاش رو هم باید بنویسم، برداشتهای کاملا شخصی که بعضی وقتها بسط پیدا میکنه به تجربههای جمعی نسل متولد اوایل دهه هفتاد در ایران.
باید بنویسم، کلمات، این رفقای همیشه همراهم در تنهایی و جمع، در آستانهی سیسالگی باید جایی بمانند، که اگر خواندید و برگشتید به چیزی آن تهمهها به رسم همیشه بنویسید خواندم که شنیده شدن هیجانانگیز است.