ویرگول
ورودثبت نام
ارشیا جهانگیری
ارشیا جهانگیرینویسنده
ارشیا جهانگیری
ارشیا جهانگیری
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

حادثه‌ی اصلی زندگی، شروع داستان است.

اصلی‌ترین حادثه، نقطه ی شروع داستان است.

ساختار داستان‌های قدیمی‌تر را که بررسی کنید معمولن در آغاز سعی دارند طبق فرم‌های از پیش مشخص شده همه چیز را به مخاطب نشان دهند و بعد بروند دنبال رویدادهای میانه ی داستان و بعد پایان. این روند من را یاد زندگی پدربزرگم می‌اندازد. به دنیا آمده، در هفت سالگی به مدرسه رفته، کار کرده، دانشکده‌ی افسری قبول شده و بعد لیسانس استخدام شرکت نفت شده، زن گرفته، بچه‌ها یکی پس از دیگری و بعد بازنشسته و نوه دار شدن. اما زندگی من تقریبن هیچ شباهتی به او ندارد. درست که یک‌سری اصول و قواعد اولیه برای من هم تکرار شده ولی زندگی من در آخرین سال قرن حاضر روند متفاوتی با یک متولد اوایل قرن دارد. این درست در داستان نویسی مدرن هم واقعیت دارد. در داستان نویسی مدرن شما باید از نزدیک‌ترین نقطه به حادثه‌ی اصلی شروع کنید. باید سیلی بزنید به خواننده. در زندگی مدرن شما برای این‌که با بقیه تفاوت داشته باشید و حرفی برای گفتن داشته باشید باید ‌کارهایی مهم‌تر از بچه‌دار شدن و لیسانس گرفتن انجام دهید، باید به خودتان و دیگران سیلی بزنید تا به حرف‌هایتان گوش دهند، تا این‌که خودتان قبول کند که هدفی در به دنیا آمدنش وجود داشته. انسان مدرن درست مثل داستان مدرن اگر چه قواعد اولیه مثل از شکم مادر بیرون آمدن و مدرسه رفتن را تجربه کرده اما آغاز داستانش بر اساس توالی زمانی نیست.

آغاز برای ما نزدیک ترین نقطه به حادثه‌ی اصلی است. از دست دادن کسی، مرگ نزدیکان، حرف‌های یک معلم، عاشق شدن، شروع یک کسب‌وکار و هزاران حادثه‌ای که می‌تواند برای هر یک از ما حادثه‌ی اصلی زندگی‌مان باشد. گاهی امکان دارد دو یا چندتا از این حادثه‌ها در زندگی کسی اتفاق بیافتد و هر کدام بتواند مسیر داستان را عوض کند. فکر کنید به حادثه‌ی اصلی زندگی‌تان، مهم نیست که بیست سالتان است یا روزهای آخر شصت سالگی را می‌گذرانید. برای این‌که به زندگی به شکل یک داستان نگاه کنید، نیاز دارید به پیدا کردن حوادث مهم زندگی‌تان. آن‌هایی که بعد از رویدادن‌شان دیگر آدم قبلی نبوده اید.

اما آیا می‌شود داستان یا زندگی آغاز نداشته باشد؟
می‌شود بدون آغاز فقط میانه و پایان را زندگی کرد؟
جواب این سوال با دقت به زندگی کسانی که در اطرافمان بسیارند، واضح است. آن‌هایی که هنوز هم زندگی‌شان شبیه به پدربزرگ من است، آنهایی که در زندگی فقط به خریدن خانه و ماشین فکر می‌کنند، فقط به بچه‌دار شدن و روزهای‌شان پر شده از روزمرگی بدون اندیشیدن و بدون تفکر. بدون آغاز در تعریف زندگی و داستان مدرن و پر از اتفاقات تکراری در میانه و یک پایان در قبرستان.

بعد از پیدا کردن نقطه‌ی آغاز زندگی‌مان، بررسی می‌کنیم تفکر به شیوه ی داستانی در برخورد با رویدادها و کش مکش‌های چگونه باعث می‌شود قدر لحظه‌هایمان -فارغ از خوب یا بد بودن- را بیشتر بدانیم!


داستانزندگیداستان‌نویسیتفکرکسب‌وکار
۴
۰
ارشیا جهانگیری
ارشیا جهانگیری
نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید