
اشکالی هم ندارد، نساختن با زمانه چندان هم بد نیست؛ راه خودت را میروی با باور به اینکه
فراموش و شاید غریب خواهی شد که ابوالحسن خرقانی گفت:
غریب آن بود که در هفت آسمان و زمین، هیچ با وی یک تار مویی نبود.
من نگویم که غریبم؛ من آنم که با زمانه نسازم، و زمانه با من.
این ابوالحسن خرقانی « عارف صوفی قرن چهارم تولد و وفات یافته منطقه خرقان در کوههای بسطام شاهرود » کسی است که از مهر و مروتش با «همسر تندخو و تندزبانش»گرفته تا با عالم و آدم، بسیار گفتهاند.
مبادا که «ناسازگاری با روزگار» را مثلا با کجخلقی و اداهایی از این دست، اشتباه بگیریم که از گفتههای اوست که:
«مردمان سه گروهند؛ یکی ناآزرده با تو آزار دارد و یکی بیازاری بیازارد و یکی که بیازاری نیازارد».
«انديشيدم وقتی که، از من آرزومندتر به او را بندهای هست؟ خداوند، چشم باطن من گشاده کرد تا آرزومندان او را بديدم.
شرم داشتم از آرزومندی خويش. خواستم که بدين خلق وانمايم عشق جوانمردان، تا خلق بدانستندی که:
هر عشق، عشق نبود، تا هر که معشوق خود را بديدی شرم داشتی که گفتی:
من تو را دوست دارم ».
منبع : نوشته بر دریا
میراث عرفانی شیخ ابوالحسن خرقانی نوشته دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی انتشارات سخن