
✍️شاهرخ احمدزاده
بر اساس آمارهای جهانی، ایران هفتمین کشور مصرفکننده لوازم آرایش در دنیا و دومین کشور خاورمیانه پس از عربستان سعودی است. ارزش سالیانه تجارت این لوازم در ایران، یک میلیارد دلار به صورت واردات و ۲ میلیارد و ۲۰۰ میلیون دلار به شکل قاچاق است.
گزارشهای تحقیقی از منابع موثق می گویند یک زن ایرانی، بطور متوسط، 3 برابر یک زن اروپایی آرایش می کند. سرانه هر ایرانی در طول یک سال 130 هزارتومان برای مسایل فرهنگی اش (مثل کتاب و سینما و آموزش) است، در حالی که سرانه او برای لوازم آرایشی و بهداشتی اش 509 هزار تومان تا یک میلیون تومان است . همین طور از هر 1000 ایرانی، یک ایرانی عمل جراحی روی خود انجام داده است.
موضوع جالب این است که عدد سرانه مصرف 500 هزارتومان تا یک میلیون برای لوازم آرایشی، روی همه مردم ایران تقسیم شده است، اما در اصل، 15 میلیون ایرانی یک تنه 3 هزار و 600 میلیارد تومان لوازم آرایشی می خرند.
طبیعتا مساله خرج عظیم جراحی زیبایی و هزینه لوازم آرایشی را به همه ایرانیان نمی شود تعمیم داد. اما سئوالی که پیش می آید این است که چراما به همراه مردم عربستان باید در این مساله در کل خاورمیانه روی سکوی اول ایستاده باشیم؟
آیا این مساله ای است که از لحاظ روان شناسی قابل بحث است؟ یعنی ایرانیان مشکل اعتماد به نفس مرتبط با زیبایی دارند؟ یا نه، یک مساله زیباشناسانه دارد، مثل این که ما ایرانیان یا عربستانی ها ژنتیکی زشت هستیم و نیاز به زیباتر شدن را حس می کنیم؟ یا شاید سئوال هایی دیگر. نمی دانم.
چرا جامعه ای که به فرهنگ و تمدن اش می بالد، خرج به روز نگه داشتن فرهنگی اش، کمتر از خرج به روز نگه داشتن زیبایی اش شده است؟
بیشتر فکر کنیم.