
شاهرخ احمدزاده
از زمان پیدایش اینترنت در حدود نیم قرن می گذرد. رسانه های دیجیتال محصول انقلاب اطلاعاتی در این عصر قرار بود صلح و شادابی به دنیا منتشر کنند .
سی سال است شبکه جهانی از طریق مرور گرهای وب دو مشارکت کاربران را افزایش داده و" هویت" ما را که زمانی در زندگی واقعی تعریف می شد به حضورمان در فضای" آنلاین" پیوند داده و کمتر از پانزده سال است گوشی های هوشمند و تبلت ها شهر دیجیتال را در فضای عمومی بوجود آورده اند
اجتماعات آنلاین خواه پلتفرم رسانه های اجتماعی باشد یا پیام رسان، مکان هایی هستند که عادت ها و حساسیت ها ی رفتاری ما را نیز به صورت ناخوداگاه شکل می دهند .
در این روزها سخت شیوع بیماری کرونا و با حواشی نگران کننده وضعیت اقتصادی مردم فضای مجازی اکثر صاحبان صفحه های مهم اجتماعی، بر طبق عادت یا آگاهانه، در حال پخش خبرهای بد یا نا امید کننده هستند.
بخش عظیمی از کانال های خبری و تحلیلی سعی می کنند با "اولین بودن" در اعلام خبرهای هولناک، فاجعه بار یا نشر تحلیل های بیشتر مچ گیرانه، توطئه یاب یا ترسناک برای خود Follower شکار کنند، تجارت Like به راه بیندازند
وحشتناک است نه؟
از بالا که نگاه کنیم، ما در یک استخر عظیم از "منفی نگری" و "منفی نویسی" هر روز شنا می کنیم. خروجی این صفحه ها، در طول ماه ها چه تاثیری بر روح و روان مان دارد؟ برخی های شان از همان نخستین ساعات صبح که ما در خواب بخشی از مشکلات مان را فراموش کرده ایم دوباره هر اتفاق ناگوار و مایوس کننده ای را یادآوری می کنند، بی آن که برای نشان دادن خوبی ها همان اراده را داشته باشند.
این بمباران عبارت های تلخ و منفی، وقتی حرف و تحلیل امیدبخش نیز می شود گفت و نوشت چه فایده ای دارد جز این که ما را چروکیده و رنجیده تر می کند؟ چرا ریختن تشویش و سراسیمگی به دامن معصوم ذهن مردم این روزها "عادی" شده؟ چرا من نوعی نباید به این فکر کنم که اگر حال خواننده ام را "بهتر" کنم، کار مهمتری انجام داده ام؟
"خود" را در معرض نیروهای متجاوز قرار داده ایم ،الگوریتمی مانند همچون جهان افسونی ما قبل مدرن در میدانی از نیروهای مرموز قرار داریم این نیروها می تواند نیکخواهانه باشد اما اغلب اوقات بدخواهانه اند احساس می کنیم فناوری دیجیتال باعث درد و عذابمان شده است
به عقیده تحلیلگران علوم سایبری "خودی" که از محیط دیجیتالی پدیدار می شود بیشتر شبیه همان "خود متخلخل" دنیای افسون زده قدیم است تا "خود صیقلی" مدرنیته افسون زدوده
خیال می کنم کسی که قدرت رسانه ای و تاثیر گذاری دارد و اما از "امید" دادن و "دلگرمی دادن" به مردم اش پرهیز می کند، جانور خطرناکی است. آن ها که در ژست "آگاه کردن" و "هشدار دادن" در همه حال نا امیدی می پاشند و این کسب و کارشان است.
تحلیل همیشه منفی می تواند خوش بینی و آرزوها را در انسان ها به مرگ بکشاند. کسی که در هر لباسی، از فعال حقوق بشر گرفته تا خبرنگار و نویسنده و روشنفکر، "تشویش پراکنی" شغل اش شده، نه تنها انسان سالمی نیست، که احتمالا، برای سیاه کردن باقی مانده سپیدی روح دیگران هم، به خاطر دیده شدن خودش، انگیزه دارد.
?شاهرخ احمدزاده