ویرگول
ورودثبت نام
شاهرخ احمدزاده
شاهرخ احمدزادهمدیر روابط عمومی ، مشاوره رسانه و تولید محتوی دیجیتال ، جستار نویس رسانه های مجازی - کارشناس ارشد مهندسی کامپیوتر وهوش مصنوعی
شاهرخ احمدزاده
شاهرخ احمدزاده
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

زخم از این تیغ و تبر تا که بخواهی خوردم


شاهرخ احمدزاده

دوستی امروز از موضع به ظاهر مشفقانه از من پرسید چی کاره ای؟ کجایی؟ وقتی ساده و خوش باور براش توضیح دادم

این بار نقابش عوض کرد و با نیشخندی گفت : "خوب دارند بازیت می دن هی قل می خوری تو امواج زندگی بالا و پایین می ‌شی تو جات اونجا نیست تو باید الان کم کم .... " به رسم عادت دیگه نشنیدم و توی مبلمان راحت اداری لم دادم و دست به پیشانی در بنای درونم فرورفتم تا واقعیت تلخ برداشت دوستم را برای باور خودم توضیح دهم.

دوست عزیز

زندگی من درست مثل کلاویه های پیانو بود؛ پر از کلیدهای سیاه، پر از کلیدهای سفید. اوایل نمی دانستم این سپیدی و سیاهی برای چیه؟ همیشه از خودم می پرسیدم که کلیدهای سیاه، زندگی چرا صدای فالش می دهند؟ نمی فهمیدم. نمی دانستم چرا هستند. 7 نت مگر کافی نبود؟ چرا 5 نت سیاه  و بد صدا میان این همه سپیدی بودند؟


سال ها گذشت تا فهمیدم این کلیدهای سیاه که به آن ها دیِز (#) می گفتند، نیم پرده های موسیقی هستند.  برای دراماتیک تر کردن و قوی تر کردن ملودی ها. اگر نت "دو" بود، نت دو دیِزی هم با کلید سیاه باید کنارش می بود. تازه فهمیدم این کلاویه ها هم را تکمیل می کنند، زیباتر و شنیدنی تر می کنند. و زندگی من درست مانند کلاویه های  پیانو بود. پر ازاتفاق های بد و سیاه، کنار اتفاق های شیرین و سفید. همه آن چیزهایی باید می ودند، اتفاق می افتادند، تا ملودی زندگی آدمی دراماتیک تر شود، و شخصیت اش کامل تر.

خیال می کنم که سرگذشت همه ما مثل کلیدهای پیانوست، پر از سپیدی و سیاهی، و من همیشه فکر کرده ام مردم زندگی آن هایی را همیشه خوب به خاطر سپرده اند که با همه این کلیدها، یک ملودی عالی نواخته اند، آنقدر که و جمع بندی کردم به جای همه این حرف های که او نخواهد فهمید برای دوستم و همه اونهایی که راحت در مورد آدم قضاوت می کنند بگم " من را روزگار اگر بازی داد چون رقصی چنین میانه میدانم آرزو بود تو که بازی نمی دانی چیه خفه شو و بازی را تماشا کن" بعد از مرگ شان هنوز شنیده می شود. به قولی: خُرَم آن نغمه که مردم بِسِپارند به یاد.

و جمع بندی کردم به جای همه این حرف های که او نخواهد فهمید برای دوستم و همه اونهایی که راحت در مورد آدم قضاوت می کنند این جمله پایانی را گفتم : " من را روزگار اگر بازی داد چون رقصی چنین میانه میدانم آرزو بود تو که بازی بلد نیستی خفه شو و بازی دیگران را تماشا کن"

✍️ شاهرخ احمدزاده

۹
۱
شاهرخ احمدزاده
شاهرخ احمدزاده
مدیر روابط عمومی ، مشاوره رسانه و تولید محتوی دیجیتال ، جستار نویس رسانه های مجازی - کارشناس ارشد مهندسی کامپیوتر وهوش مصنوعی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید