
قلم، ساقی خوبی نیست و مدام غم میریزد ولی چه کنم که چیزی در دستم نیست جز باده ای از سرمه ی خون برای چشمانتان
و این بی رحمی زمانه است اگر لحظه ها فراموش می شوند و اگر خنده ها می میرند و زور هیچ خاطره ای به هیچ شروع خوبی نمیرسد و اگر چند دقیقه بعد تنها یک منحنی بی معنی از انسان بر صفحه زندگی می ماند
آدم این روزها معذب است ،فقط و فقط دود سنگین سیگار پشت دنده ها بالا میرود و پخش می شود در حجم روزمرگی، مثل لرزش پرده های حنجره شجریان است که از تخت بیمارستان جم بالا می رود و از قبرستان طوس پایین می آید.
«یادت بخیر مرد »... فقط همین جمله با لحن تاسف می ماند!
یاد، شبیه چراغ قرمز سر چهارراه است که برای چراغ سبز تقاطع بعدی نوبتی بوسه میفرستد هر روز عزیزی یاد می شود
گوشه هایم به اخبار بد گیر کرده است. تنها چیزی که نخ کش میشود خاطر مشوش از درد این روزهای سخت است.
در خلوتم می گویم : حالا تو هی بنویس انگشتان درد بگیرد و دل وامانده ات در رسوب تاسف و تاثر بپوسد این خطرش کمتر از ویروس منحوس نیست .
امیدی به نوشتن هم نیست ، بیا و قبول کن که برای رسیدن نه می شود فاصله ها را به هم کوک زد ، نه زیر این همه رگبار و باران میتوانیم یکدیگر را پیدا کنیم و نه این پیکر بی پرهیز می تواند انبار شکم را راضی کند به غم بی نانی ...
ما اگر روزی هم برنده بودیم صرفا فقط در خیال خودمان پیروز شدیم.
خلاص.........
زخمه تار فرهنگ شریف و نغمه شجریان در دستگاه بیات ترک در گوشه از آلبوم مرید خرابات با دو بیتی بابا طاهر شب تار هجران را سنگین کرده است
به دل نقش خیالت در شب تار
خیال خط و خالت در شب تار
مژه گردم به گرد دیده پرچین
که تا وینم جمالت در شب تار
شاهرخ احمدزاده