
"آفتاب نیمه شب "
✍شاهرخ احمدزاده
" ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود "
انسان ازلی و ابدی است زیرا با اوست
زیرا خدا مشتاق اوست و اشتیاق خدا مطلق است ، عشقی بی خویشتن و ناگزیر که تمامی هستی را در بر میگیرد چنین عاشقی ناگزیر مشتاق معشوق است
اما احتیاج ما به او نیز احتیاجی است بی اختیار ما .
ما بی او وجود نداریم محتاج اوییم در هستی ومرگجویایی اوییم احتیاج ما مشتاقانه طلبی عاشقانه است .
دو مشتاق نیازمند ، دو عاشق یگانه ..
" اما من "
هر روز از دالان های تلاش برای معاش که می گذرم و پشت میزی رسوب می کنم ، با کاری که بیهودگی در کلاف دام های روزمره است دست و پا میزنم و زیستن خود را دورمیریزم با پاهای عقل جزئی که مثل کرم می خزد ،مثل مورچه انبار می کند و مثل گراز می درد
هر روز همان لبخندهای الکی همان دروع های مکرر
انگار در نقبی زیر زمین می گذرانم
روایت همین تصویر یک سپیده برای تلاش بود از اول صبح شیخی به ملامت به تمسخر ما را به باد طعنه نواخت
جان به لب رسیدم از خوردن زهر ملال زبان مدعای دوستی به ظاهر
خواستم جوابی در خور بدهم ... تا دقایقی از پیچ و خم گرفتار مصلحت نجات پیدا کنم چشمم به باده نوشدارویی منور شد
"ای باده فدای تو همه جان و تن من "
او دید روحم از آدمی ستم دیده و جانم از درد پریشان است فهمید می خواهم بنالم که ...
مصحف شریف را به استخاره بغض فروخورده ام گشودم
زجور چرخ چو حافظ بجان رسید دلت
بسوی دیو محن ناوک شهاب انداز
چون از ستم روزگار جانم به لب رسید ، در خمخانه تاریک را گشودم و پرده از چهره ارغوانی آفتابی که در آن مستور بود را به نرمی برداشتم و خورشید را نوشیدم و از پرتو آن دلم روشنی گرفت و آزاد شد .
"آفتاب نیمه شب " را در یافتم و برهراس تنهایی در تاریکی دل مردمان قداره بند پیروز شدم و جوابی در خور انان را به ایات ۶۲ تا ۷۸ سوره مبارکه هود در سحرگه دل رنجی سپردم .
زملک تا ملکوتش حجاب بردارند
هر آنکه خدمت جام جهان نما بکند .
#حافظ
#قرآن
✔پ.ن
?عکس
یک صبح دلتنگی در محفل قرآنی همکاران
رنجیده از مرور خاطرات و رنج زخم زبان دوست و طعنه آن دوست متظاهر