باید یکم روی خودم کار کنم تا منظم تر شم. نباید انقدر وقتمو بی برنامه بگذرونم. بعضی وقتا پیش میاد بین این همه برنامه هایی که میریزم و یه وقتایی بهشون میرسم و یه وقتایی نمیرسم به این فکر میکنم که من از زندگیم چی میخوام چرا باید انقدر در تکاپو باشم اصلا مگه زندگی چیه که همش از اول تا آخر عمرمون باید واسش بدویم. بدویم تا به کجا برسیم؟ یه پوچیِ بدی میاد سراغم ولی سعی میکنم سریع از دستش فرار کنم و دوباره آروم آروم برگردم به همون ثباتی و نظمی که دوست دارم. اصلا نظم و ثبات مستقیما باعث آرامش روح میشه و همین آرامش از همه چی برام مهم تره.
خوشبختی رو تو زندگی پر از آرامش میبینم. همین معنای خوشبختی هم گاهی به شدت بهمم میریزه
گاهی فکر میکنم مادیات هیچ اهمیتی نداره اما هر وقت خودمو جای آدمایی میذارم که لنگ نون شبشون هستن از خودم خجالت میکشم که چون سیر بودم گفتم پول چیز مهمی نیست. کاش همه پول داشتن. کاش هیچکی گشنه نبود...
چقدر در هم برهم نوشتم.
