امشب مهمانی بودیم. خان دایی همه ایل و تبارش را دعوت کرده بود تا بعد از مدت‌ها همه با هم در شب نشینی خوش بگذرانند. امااااا امان از دست نخاله‌هایی که با حرف‌هایشان آدم را کفری می‌کنند. گویی در دهانشان خرده شیشه دارند و با هر کسی که حرف میزنند خرده شیشه‌ها پرتاب میشوند در چشم و چالش.
آدم‌ها در گذر زمان خودشان را نشان می‌دهند. کسانی هستند که در گذشته برایشان احترام خیلی زیادی قائل بودم و همیشه بابت خوبی‌ها و مهربانی‌هایشان تحسینشان میکردم اما کم کم متوجه دورویی و دروغگوییشان شدم و چقدر فهمیدن چنین چیزهایی آدم را غمگین و نا امید میکند. فقط این نیست اعتمادمان را هم خدشه دار می‌کنند جوری که دیگر به راحتی نمیتوانیم با کسی صمیمی شویم. لذتی دارد که آدم بتواند سریع دوست پیدا کند و توانایی این را داشته باشد که با هر کسی که به هر نحوی سر راهش قرار میگیرد خوش و بش کند. اما همین توانایی چون شمشیر دولبه‌ای همان قدر که لحظه‌ها شاد میکند میتواند ما را در معرض ضربه خوردن قرار دهد. وقتی چند بار از کسانی که اصلا انتظارش را نداری ضربه میخوری یاد میگیری که سخت اعتماد کنی و دیگر به آسانی گذشته نمیتوانی با کسی صمیمی شوی.
بعد از عمری زندگی با فامیل‌هایم حالا خوب میتوانم عیارشان را تشخیص دهم. خوب فهمیده‌ام کدامشان واقعا دوستم دارد و کدامشان فقط ادای دوست داشتن را درمی‌آورد.
نه هرگز نمیتوانم مثل ده سال پیش از رفتن به مهمانی لذت ببرم و دست رد به سینه‌ی هیچ دعوتی نزنم. در مهمانی سرخوش‌تر از قبل بشوم و با اکراه دورهمی‌مان را ترک کنم و به خانه برگردم.
حالا پیش از رفتن شرایطم را بررسی میکنم که رفتن برایم مقدور هست یا نه و بعد در مهمانی در کنار لحظات شاد گاهی عُقم میگیرد از کسی که می‌دانم دارد دروغ به هم میبافد. و با آغوش باز خانه را در بغل می‌گیرم و آرامشش را مینوشم.
دریای مواج
