یه دعوا حسابی. شما بعد از یه دعوای حسابی حستون نسبت به خودتون چطوریه؟
شما هم تو اون لحظه فکر میکنید دنیا به آخر رسیده و هیچ چیزی دیگه خوشحالتون نمیکنه. وای که من چقدر فاز تخریب دارم بعد از دعوا. دعوا که نه بیشتر بحث کردنه تا دعوا. و جالب اینجاست تو همونم کاملا میدونم چی دارم میگم که بعدا از حرفام پشیمون نشم ولی ری اکشنایی که دارم خیلی بده مثلا صدام میره بالا یا از شدت حرص محکم میزنم رو پای خودم. دیدن این چیزا واسه کسی که دارم باهاش بحث میکنم اصلا خوشایند نیست ولی خب دست خودم نیست کلا عصبانیت من بیشتر واکنش هامه تا حرفام. بعدش خیلی حس بدی پیدا میکنم به خودم به همه چی بعد تصمیم میگیرم همه چی و همه آدما ول کنم و برم واسه خودم تو انزوا زندگی کنم ولی بعدش که کم کم دیگه عصبانیتم خوابید میبینم چقدر تو ذهنم تند رفتم. ولی با اینکه الان کلی از بحثی که کردم گذشته ولی بازم حقو به خودم میدم چون خواسته و حرفم اصلا غیر منطقی نبوده
نمیدونم شاید بلد نیستم چطور خودمو کنترل کنم. شاید اگه بتونم تن صدامو کنترل کنم انقدر خودمو اطرافیانمو نچزونم.
من یه آدم با همه ی ویژگی های وجودی یک آدمم. و اشتباه هم جزئی از زندگیِ ما آدماست.
من همیشه کسی هستم که میرم جلو و شروع میکنم انقدر راجع به مشکل صحبت کنم تا بین خودم و اون آدم حل بشه ولی نمی دونم چرا این سری اصلا دوست ندارم خودم پیش قدم شم. بذار ببینم اگه یه بار من نخوام بازش کنم و حلش کنم اون پیش قدم میشه؟
گاهی فکر میکنم چرا انقدر از خودم بودن فاصله میگیرم. چرا انقدر کوتاه میام؟ چرا باید انقدر کوتاه بیام که دوستم بگه انقدر از خود گذشتگی نکن...
