من او را خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکرد میشناختم. زیر و بم احساساتش، حرفهای نگفته و افکار پیچیدهاش، همه را کلمه به کلمه خوانده بودم. احساس میکردم روحش را لمس کردهام.
روزها او را میدیم که سخت مشغول طراحی پشت سیستمش مینشست و بدون هیچ مکالمهی اضافی با همکارها کارش را پیش میبرد و دقیق و مرتب و سروقت تحویل میداد.
شب ها جسمش را نمیدیدم اما روحش را با جانم میخواندم. وبلاگش را اتفاقی پیدا کرده بودم، وقتی که برای پرسیدن سوالی پیشش رفتم و او انقدر غرق نوشتن بود که در آن لحظه متوجه نشد به او نزدیک شدم. همان یک لحظه کافی بود تا کنجکاوی همیشگیام درموردش را با شیرجه زدن در وبلاگش و انبوه نوشتههایش سیراب کنم.
توی نوشتهها انگار شخصیت دیگری میشد، آن آدم عبوس همیشگی نبود که خط اخمش روز به روز عمیقتر میشد. روح لطیف و شکنندهای بود که بوها و رنگها و تمام جزئیات اطرافش را از دریچهی وجودش رصد میکرد. لبخندش را در نوشتههایش میدیدم و مهربانیهایش را در کلماتش حس میکردم. میخواندم که دلش به حال قناریهای مادرش میسوزد که اسیر در میلههای قفس آواز سرمیدهند. میخواندم که آوازشان را به حبسنامهی زندانیها تشبیه کرده بود. میخواندم که موهای کوتاه خواهرش را دوست دارد اما هیچ وقت به رویش نیاورده چون نظرش را نپرسیده. اضطرابش را درک کرده بودم ولی نه در ظاهر سرسخت و جدیِ پشت سیستمش، آن هم وقتی که با صدایی بلند و محکم برای مشتری طرحش را توضیح میداد، بلکه شب قبل خوانده بودم که این طراحی برایش چالش برانگیز است و ترس نپسندیدن مشتری گریبانش را میفشارد. گاهی به شک میافتادم که نکند خودش نباشد و من مدتهاست که اشتباهی گرفتهام، بارها و بارها همهی شواهد را کنار هم چیده بودم و هربار مطمئنتر میشدم که در کالبد زمخت و به ظاهر بیعاطفهاش روحی لطیف اسیر است، انگار با قناریهای مادرش همذاتپنداری میکرد که این طور دلش برایشان میتپید.
امشب در خلوتگاه روحش از عشق نوشته بود. از دوست داشتن و دوست داشته شدن. از لذت در آغوش کشیدن محبوب و نفس کشیدن لای موهایش. هراسی غریب وجودم را لرزانده. بعد از خواندن آن نوشته، که انگار سطر به سطرش روحم را میخراشاند، تصمیم گرفتم فردا خودم را به او نزدیک کنم. بیشتر با او حرف بزنم و وقت صحبت مستقیم چشمانش را نشانه بگیرم. چشمانی که با رنگشان غریبه هستم اما گویی از آنها به دنیا نگاه کردم.
انگار باور کرده بودم که میشود او را فقط با کلماتش در آغوش کشید. فکر اینکه آن روح سبک بار و شاعرانه را نه فقط در سطور یک وبلاگ که خیره در چشمان مخاطبش عیان کند، تمام ذرات حسادتِ نفهتهی وجودم را برانگیخته بود. اگر کسی برای شنیدن حرفایش پیدا میکرد و دیگر نمینوشت چه؟ من ماهها بود که با آن نوشتهها زندگی میکردم. عادت کرده بودم که مدام وبلاگش را چک کنم تا برایم حرف بزند. تا با شوخ طبعیِ پنهان در نوشتههایش مرا بخنداند و احساس بیگانگیاش با دنیا اشکم را درآورد. به حضور دلانگیزش در زندگیام عادت کرده بودم که چون رودی آرام و سر به زیر در زندگیام جاری بود. شعرهای مورد علاقهاش را میشناختم و تفسیر و تعبیر خودش از شعرها برایم مثل صدای رودخانهی کلماتش بود که با سنگلاخهای زندگیاش برخورد میکرد و من با را با لذت میخواندمشان. احساس میکردم حرفهایش از جانم نشات میگیرد. با کلماتش احساس نزدیکی میکردم.
من او را میخواستم...
.......
ادامه دارد..