قسمت دوم:
نور خورشید از پنجره به داخل دفتر میتابید. عرفان در زاویهای که نور فقط به نیمی از صورتش میخورد نشسته بود و مشغول توضیح دادن پلانی بود که برای مشتری طراحی کرده بود. مشتری سوال میپرسید، ایراد میگرفت و عرفان با اعتماد به نفس به او پاسخ میداد.
من به ظاهر پشت میزم مشغول کار بودم اما تمام هوش و حواسم را به او داده بودم. به اینکه چطور جلو بروم و بگویم ده ماه است میخوانمش و مدتهاست که میخواهمش.
بی اختیار خیره به او نگاه میکردم که سرش را بالا آورد و برای لحظهای چشمانش را روی خودم حس کردم، نگاهم را دزدیم. فکر میکنم چند ثانیهای به من نگاه کرد لابد میخواست معنی نگاهم را بفهمد اما بعد دوباره مشغول کارش شد.
روز اولی که دیدمش به نظرم عادیترین و معمولیترین مرد بود. صورتی کشیده، بینیِ خمیده و موهایی که از مرز رویش طبیعیاش عقبتر رفته بود. زیبایی او برایم نه در اجزای صورتش که در رفتار سنجیدهاش بود. همه چیز از سکوتهای طولانیاش شروع شد. این سکوتها برایم نشانهای از عمق افکارش بود. طنزترین اتفاقاتِ دفتر که ما را به قهقهه میانداخت نهایتا خط لبخند او را کمانیتر میکرد. نمیدانم چه چیزی مرا به سمتش میکشید، منی که مسخرهترین و سادهترین اتفاقات را هم با خندههای پرسروصدا پاسخ میدادم. شاید همین تضاد بین ما جذابیت ایجاد میکرد. یا شاید همین هرشب خواندنش باعث شده بود بدون اینکه بداند با او و افکارش همراه شوم. اگر هر روز نمیدیدمش نوشتههایش فقط دلنوشتههایی عمیق بود که ممکن بود هرجای دیگری هم بخوانمشان اما دیدن هر روزش باعث شده بود نوشتهها با صدای خودش در ذهنم طنین بیاندازد. تجسم او وقتی که آن نوشتهها را چشم در چشمم به من میگوید. فقط من. با دیدن دستهایش صدایی در ذهنم میگفت این انگشتان امشب هم روی کیبورد میخزند و یک به یک کنار هم کلمه میچینند و تو آنها را چون موسیقی شبانهات میشنوی.
مشتری رفته بود و دفتر از حالت رسمی خارج شده بود اما عرفان دوباره پشت سیستمش در لاک خود خزیده بود و انگار مشغول مهمترین کار زندگیاش بود. همکارها مثل همیشه بهانهای برای خندیدن پیدا کرده بودند تا چند دقیقهای را شاد بگذرانند. منم قاطی بچهها بودم و میخندیدم اما امروز خندههایم از ته دل نبود. جایی در اعماق قلبم میخواست در سکوت واژههای عرفان غرق شوم. دلم میخواست بیپرده به او بگویم چه در سرم میگذرد اما توانش را در خودم نمیدیدم. از واکنشش میترسیدم. از اینکه بفهمد کسی به پناهگاه امن شبانهاش دسترسی پیدا کرده و بیصدا و بی هیچ نشانی از خود ماهها او را رصد کرده میترسیدم. احساس دزدی را داشتم که از دیوار خانهای بالا رفته و به جای پول و طلا، اسرار آن خانه را دزدیده اما صاحب خانه هرگز متوجه وجودش نشده تا از او شکایت کند و محکومش کند. از محکومیتی که ممکن بود انتظارم را بکشد واهمه داشتم.
ما همچنان مشغول هیاهوی خنده و مزه پرانیهای لوس بودیم که بیحرف از پشت میز بلند شد و بیرون رفت. اوایل از این غیب شدنهای ناگهانیاش تعجب میکردیم ولی بعد از چند روز فهمیدیم او ترجیح میدهد فراغت چند دقیقهایش را به جای اینکه با ما باشد، در انزوایی خودخواسته با سیگارش بگذراند. با نگاهم دنبالش کردم تا از چارچوب در بیرون رفت.
نه... حداقل هنوز نه... هنوز جسارتش را در خود نمییابم...
...
ادامه دارد...
ادامه دارد...