روزها یکی پس از دیگری میگذرد و من هنوز نتوانستهام رازم را فاش کنم. درونگراییِ او و سکوتهای طولانیاش کار را برایم سخت کرده. اما همین آرامش و سکوتش، صدای خاموشِ نوشتههای شبش را آهنگین میکند. مثل آهنگ بیکلامی که نوازندهاش نه برای اثبات مهارت، که برای قلبها نواخته. مدتها بود که نوشتههایش لطیفتر شده بود و من در بهت تعجب بودم که چطور یک مرد میتواند این چنین دنیای زنانهی مرا بفهمد.
۶ شب است که ننوشته و من چون تشنهای در کویر تمام وبلاگش را بالا و پایین میکنم از نوشتههای قبلیاش مینوشم اما فکر اینکه چرا نمینویسد رهایم نمیکند. بارها آرزو کرده بودم کاش دیگر ننویسد یا کاش هیچ وقت نوشتههایش را پیدا نکرده بودم و همانطور برایم یک آدم معمولی، یک همکارِ بیسروصدا که حضورش در جمع حس نمیشود باقی میماند. اما حالا فرق میکرد. چه شده است؟ آیا دردش آنقدر سنگین است که کلمات تابش را نمیآورند؟ نگرانش بودم و میخواستم تمام توانم را برایش بگذارم تا درکش کنم. همانطور که او با نوشتههایش مرا تنها نگذاشته بود حالا وقتش بود که من کنارش باشم. این روزها که میبینمش با انبوه سوالهای بیجواب در سرم به دنبال نشانههایی در او میگردم تا شاید بتوانم تکهها را کنار هم بگذارم و پازل را بچینم اما دریغ از حتی یک تغییر کوچک. به همان روال همیشه میآید و میرود و هیچ اثری از اینکه چرا روحش هم چون حضورش، بیصدا شده در او پیدا نیست. عرفان تو چقدر میتوانی تودار باشی.
با خودم عهد میبندم تا روز دهم صبر کنم بعد بپرسم. اصلا اگر نمیخواست کسی بخواندش که توی دفترش مینوشت.
او مینویسد و من میخوانم، این گناه است؟
روزها کشدار و سنگین میگذرند. شبها ناامیدانه صفحه را باز میکنم تا شاید بیاید و تعریف کند که این چند روز به او چه گذشته؟ چه چیزی تغییر کرده که روحش هم سکوت را پیشه کرده؟
دیشب دهمین شبی بود که بدون لالایی او خوابیدم. امروز از او میپرسم. روبرویم نشسته و مشغول کارش است. باید دلم را به دریا بزنم. یا امروز همه چیز برایم تمام میشود و او محکومم میکند و پیانو را میشکند یا قطععهایش را چشم در چشم برایم مینوازد...
دستهای کاغذ برداشتم تا اینطور به نظر برسد که میخواهم طراحیهایم را به او نشان دهم. خیلی فکر کرده بودم، بهترین راه این بود که بیمقدمه و صادقانه سفرهی دلم را باز کنم.
کنار میزش رسیدم.
- آقای صبوری؟
سرش را بالا آورد.
- بله، بفرمائید.
تا جایی که میشد و بقیه را کنجکاو نمیکرد نزدیک شدم و دستهی کاغذ سفید را جلویش گذاشتم. با دیدن کاغذهای بیطرح کامل به سمتم برگشت. توضیح دادم که:
- میخواستم اینطور به نظر برسه که دارم طرحامو بهتون نشون میدم.
با زیرکی و کنجکاویِ واضحی که در اون به وجود آورده بودم یک به یک کاغذها را ورق زد.
- نمیدونم چطور بگم؟ من مدتی هست که وبلاگتونو میخونم.
نگاه خیرهاش روی کاغذهای سفید ماند.
- چند وقته؟
- حدودا ده ماه.
- نمیدونستم.
به سمتم برگشت. میخندید جوری که من تا به حال از او سراغ نداشتم. خندهاش سنگ سخت نگرانیهایم را آب کرد به من جرات داد تا ادامه دهم.
- قبلا هم پیش اومده بود که ننویسید اما الان ۱۰ شب که چیزی ننوشتید، نگران شدم. اتفاقی افتاده؟
- چه آمار دقیقی.
- نوشتههاتون آدمو معتاد میکنه.
- برام جالبه که چطور وبلاگو پیدا کردی؟
- وقتی که مشغول نوشتن در وبلاگ بودید ناخواسته دیدم. ببخشید اگر تو نوشتههاتون فضولی کردم.
- خواهش میکنم، موردی نداره ولی اونا فقط نوشتههای من نیستن. منو سارا نامزدم با هم مینویسیمشون. ایدهی سارا بود که به نوشتههامون نظم بدیم و مثل روزنگار حال و احوالاتمونو ثبت کنیم.
صدایش توی سرم میپیچید... سارا...نامزدم...سارا...نامزدم...سارا... با تمام توانم خردههای اعصابم را جمع کردم و گفتم:
- ولی اصلا معلوم نبود که دو نفر اونا رو نوشته.
- چون نوشتهها بیشتر از ساراست و خودشم معمولا نوشتههای منو ویرایش میکنه. اگه سارا بشنوه که یه نفر اینطوری پیگیر وبلاگمون بوده خیلی خوشحال میشه.
هرگز نمبخواستم احساساتم لو برود. با لبخند گفتم:
- پس چرا چند وقته نمینویسید؟
- دلیل خاصی نداره، البته یکم سرمون شلوغ بوده و سارا هم بخاطر یکی از پروژههاش چند روزیه که سفره ولی بهش میگم یه خوانندهی ثابت داریم، مطمئنم ازین به بعد دوباره متعهدانه هر شب آپلود میکنه.
وقتی درمورد سارایش حرف میزد انگار آدم دیگری میشد، میخندید و حرف میزد.
احساس بلاهت میکردم. ماهها بود که نوشتههای مشترک با عشقش را میخواندم و عاشقش شده بودم. تکههای پازل کنار هم قرار گرفت. نوشتههایی که فکر میکردم عرفان نوشته به این دلیل انقدر به احساساتم نزدیک بوده چون یک زن آنها را قلم زده.
کاغذها را به دستم داد و از اینکه ده ماه خوانده بودمشان و رازداری کرده بودم تشکر کرد، چون دلش نمیخواست احساساتشان را با همکارانش شریک شود.
من هم او را خاطر جمع کردم که رازشان پیشم میماند.
امشب خیره به نوشتهی تازهی وبلاگشان، اشک میریختم و لعنت میفرستادم برای روح خیالپردازم، برای حماقتم که عاشق کسی شده بودم که وجود نداشت. عاشق ترکیب دو نفر، عاشق احساساتی که ماحصل روح و جانِ یک زوج بود. من عرفان را آنطور که دلم میخواست تصور کرده بودم نه آن چیزی که واقعا بود.
حالا او برایم مثل روز اول شده بود همانقدر معمولی، چرا که دیگر احساس نابی برای ارائه نداشت. هر چه که بود ناب نبود. دستکاری شده بود. نوشتههای آن وبلاگ درست مثل دلنوشتههای عمیقی بود که میشد هر جای دیگری هم شبیهشان را خواند...
۳۰ تیر ۱۴۰۵