حالش خوب نبود
خودشم نمیدونست این حجم از افسردگی از کجا تو جونش ریشه دوانده بود. باخودش فک میکرد کاش میشد احساساتشو مثل یه جورچین روی زمین پهن کنه و همه ی تکه هاشو بذاره کنار هم تا بفهمه همه ی این احساسات کنار هم چه معنی ای دارن. کاش میتونست با کسی حرف بزنه و بگه دقیقا چه مرگشه ولی حیف که از قضاوت شدن میترسید. واسه همین همه ی فکر و خیالاشو همه درهم برهمی ها و بهم ریختگی افکارشو یه جا میریخت تو ذهنش که بازم بهم ریخته ترش کنه. اصلا فضاوت کردن خیلی بده کاش یاد بگیریم هیچ آدمی فرشته نیست کاش بفهمیم که آدما میتونن یه روز به خوبی فرشته ها باشن و یه روز مثل همه آدما اشتباه کنن. کاش میشد زندگی رو از هرجایی که دیگه نخواستی نگه داری و بگی دیگه نگهش دار خدا من تا اینجا میکشم بیشترش نکن