نوشتن راهی برای رهایی از دغدغههای زندگیست. زندگیای که جبری ابدی بر آن سایه افکنده و ما به دنبال راهی برای فرار از این تقدیری که روی پیشانیمان چسبیده است، هستیم. پدرم میگوید: "هیچ کس نمیتواند با تقدیر و قسمت بجنگد." اما برای من پذیرفتن این جمله خیلی سنگین و سخت است. پس ما و ارادهی ما کجای این دنیای بی در و پیکر است. پس ما و آرزوها و رویاهایمان کجای این قسمت از پیش تعین شده است...
اگر بخواهم واقعی به زندگی نگاه کنم به حرف پدرم میرسم. زمانی که نطفهی تازه شکل گرفتهای بودم و قلبم به تازگی تپیدن گرفته بود کسی نیامد تا از من بپرسد میخواهم وقتی که چشمهایم را در جهان خاکی باز کردم کجای آن باشم. کسی نگفت دلت میخواهد رنگ پوستت چه باشد یا از چه نژاد و قومیتی باشی؟ یا اینکه دلت میخواهد در خانوادهی فقیری باشی یا صاحب مال؟ کسی بوده است که تمام این ها را خودش برایم انتخاب کرده و فقط من را هل داده جلو تا با انتخابهایی که خودم نکردهام، کنار بیایم.
اما اینها همه چیز نیستند. آینده در اختیار من است. من میخواهم آیندهام را خودم رقم بزنم. خودم برای انتخابهای آتی تصمیم بگیرم. من اراده دارم که رنگ آبی را دوست بدارم یا سبز را؟ ریاضی بخوانم یا فلسفه؟ شاد باشم یا در قعر افسردگی بی اینکه تلاشی بکنم غرق شوم؟ من میدانم که قدرت مقابله با خیلی چیزها را ندارم و زندگی زورش به مراتب به من میچربد اما چه کنم که نمیتوانم تصور کنم که تقدیر من از پیش نوشته شده و من هیچ دخلی در شکلگیریاش ندارم...
اگر فرض کنیم دنیا مثل رودخانهای پر از سنگ باشد و زندگی هر کس و تقدیرش چند سنگ از آن رودخانه باشد که با هر سالی که از عمرش میگذرد سنگی دیگر روی آن گذاشته میشود. من میخواهم با روئیدن گلهایی لا به لای این سنگها تقدیرم را دگرگون کنم.
