گاهی اوقات اینقدر قشنگ اطرافیانمون رو نصیحت میکنیم که انگار عقل کل هستیم.
یادمه همیشه به یکی از دوستام میگفتم که چرا تو کار دیگران دخالت میکنی؟ چرا دائما بقیه رو نصیحت میکنی؟
اونم جواب میداد که آخه دلم میسوزه، میدونم عاقبت کارش چی میشه، نمیخوام به دردسر بیوفته، نمیخوام بهای زیادی بخاطر تصمیمش بده و از این صحبتا...
منم میگفتم، تو اینجوری فقط حرفاتو که میتونن تو موقعیت مناسب گفته بشن؛ تا ارزش و قدرشون فهمیده بشه، از سکه میندازی و خودتو یه موجود فضول که هیچکسی حوصلشو نداره، جلوه میدی.
خلاصه دوستم رو خودش کار کرد و دیگه تا وقتیکه ازش مشورت نخواستن،نظر نمیده و الان کلی بین دوستان و آشنایان محبوب و ارزشمنده.
از قضا بعد از چند سال خود من تو این شرایط قرار گرفتم، یکی از عزیزترین هام داره با تصمیمات غلط خودش رو تو هچل میندازه ...
تا دیشب تمام زور خودمو زدم که رایشو بزنم اما چی حاصل شد؟؟؟ همون اتفاقی که برای دوستم میوفتاد، انگار حرفم شنیده نمیشه، انگار ارزش و اهمیتشون فهمیده نمیشه...
امروز به دو تا چیز رسیدم:
اول اینکه تا زمانیکه کسی ازم مشورت نخواسته نظر ندم یا نهایتن یهبار که طرف گوش شنوا داره یه اخطار جزیی و غیر مستقیم بدم و البته همیشه جوری شروع کنم که طرفم بفهمه من تو تیم اونم و برای افزایش سود و منفغتش تلاش میکنم.
دوم اینکه آدما تو زندگی دوست دارن خودشون یه چیزایی رو تجربه کنن و ما حق دخالت تو درسایی که زندگی به دیگران میده رو نداریم چون درس اوناست نه درس من که قبلن گرفتمش.