هرزگاهی لازمه زندگی رو زیادی جدی نگیریم تا پذیرش تغییرات و اتفاقات مهمی مثل ازدواج، بچهدار شدن، از دست دادن عزیزان، بیماری و... برامون آسونتر بشن.
چون وقتی زیادی زندگی رو سفت میگیری، مثل اینه که دو دستی یه طناب رو محکم گرفتی نه بالا میری نه پایین میایی، یهجا میمونی بدون هیچ حرکتی، بدون هیچ خلاقیتی، بدون هیچ تغییری از درون، اتفاقات بیرونی مثل برف و بارون و سرما و گرما کنترل زندگیتو بهدست میگیرن و تو فقط میشی یه محکوم و نه حاکم سرنوشتت.
چه خوبه با برف، با بارون، با سیل، با شکوفهها، با زلزله، با رگبار با همشون یکی شد.
اونوقت انگار نه انگار اتفاقی افتاده چون تو دیگه از اونا جدا نبودی و جزیی از این تغییرات بودی...