این روزها ذهن زورگو ودارم میکنه به گفتن و شنیدن چیزهایی که تا ته چاه ترومای گذشته میکشونه آدمو۔ یه نگام به پنجره ایه که ازش روشنایی میاد و نگاه خیرترم به پنجره ایه که سیاهی هجوم میاره به مغز آماسیده به رنج ترشیده در وجودم و تمام زورش رو می زنه پنجره ای که روشنایی چشمک می زنه رو ببنده۔
کجای زندگیم وا دادم که ذهن زورگوی بیمار هوار شد روی همه نداشته هام و رهام نمیکنه؟ نمی دونم۔ میخوام اینجا بنویسم حال ۵ ماه گذشتمو که چطور توی سرداب سیاه و نمور ذهن گرفتار شدم و تصمیم گرفتم خلاص بشم از این همه زورگویی و چنگ بزنم به ریسمان آزادیی که دیریست گریزپا شده این پیر همیشه فراری۔۔۔
نمی دونم الان این منم یا اون ذهن زورگو که وادارم شدم به نوشتن از دردهای ناتمام۔۔۔
بماند به یادگار برای عبور از رنج آماسیده در درون
#بابونه_نوشت