تلاش برای قلبی بزرگتر

همیشه میشنیدیم میگویند بچه ها ضعیف هستند، و در عین حال میشنویم که میگویند بچه ها خوشحال تر هستند. و ای کاش دوباره بچه شویم

امروز پسر بچه ای را در پارک دیدم، در حال دویدن بود ،تیشرت زردی تنش داشت با یک شلوارک جین آبی .

بی خیال، میخندید، انقدر بلند میخندید که باعث میشد سر چند نفر به سمتش برگردد، بعد پایش به پله ای گیر کرد و افتاد، بلند جیغ زد از درد و افتاد به گریه.

کف دست هایش زخمی شد و زانو های لختش خون افتاد، بلند مادرش را صدا زد ، بی اهمیت به اینکه دیگران از دردش باخبر میشوند یا نه.

بعد مادر و پدرش امدند، خانوم مسنی که کنارم بود به زن جوان تری گفت:نگاه کن نگاه کن!مامانش چقدر بیخیال بوده که بچش خورده زمین.

انجا نشسته بودم و به بچه ای که گریه میکردم نگاه میکردم، مادرش سعی میکرد او را ارام کند، پدرش رفت و بطری ابی اورد، زخم هایش را شست و روی ان چشب زخم زد، اما پسر بچه همچنان گریه میکرد، بعد دیدم که با لبخند والدینش میگویند: بیا بریم بستنی بخریم!... میتونی هرچقدر خواستی بستنی بخوری!

گریه بچه بند امد، فین فینی کرد و بلند شد، دست مادرش را گرفت و سمت سوپر مارکت راه افتادند، هنوز یک قدمی انظرف تر نرفته بودند که شروع کرد به دوباره خندیدن، انگار نه انگار که چند لحظه پیش از درد جیغ میکشید.

بعد با خودم فکر کردم. ایا منم جرات این را دارم مانند ان بچه بدوم؟ بی خیال از اینکه سر ها به سمتم برمیگردند ؟ بدون فکر اینکه ممکن است بیفتم؟ ایا منم میتوانم همین الان بلند شوم و بدوم؟

یا ایا جراعت این را دارم مانند ان پسر بچه وقتی افتادم زمین از درد جیغ بکشم؟ و با شجاعت گریه کنم و مادرم را صدا کنم؟ ایا میتوانستم بدون فکر کردن به اینکه مردم لقب دیوانه را به من بدهند جیغ بزنم و گریه کنم؟ و از قضاوت شدن گریه در فضای باز نترسم؟

ایا منم ممکن است با فکر اینکه قرار است بستنی بخورم قهقه بزنم‌و دردم را فراموش کنم؟ ایا منم میتوانم بعد از خوردن بستنی شکلاتی بی اهمیت به اینکه دهانم کثیف است و گونه هایم چسبناک شده دوباره شروع کنم به دویدن؟

"نه!"

بعد دوباره فکر کردم، فکر کردم که نباید بیشتر فکر کنم، فکر اینکه نکند من ضعیف تر از ان بچه هستنم که از بلند خندیدن میترسم

فکر اینکه نکند من نمیتوانم درد هایم را داد بزنم و از گریه کردن به ان بلندی بهراسم

فکر اینکه نکند من‌سخت گرفتم و زندگی و سختی هایش را میتوان با یک بستنی شکلاتی فراموش کرد

باز فکر کردم که نباید فکر کنم

فکر اینکه انهایی که دیگر بچه نیستند حسود هستند، انها حسودی میکنند که نمیتوانند مانند بچه ها خودشان را قضاوت نکنند و نمیتوانند مانند بچه ها از قضاوت شدن خجالت نکشند.

فکر اینکه ما نمیتوانیم درد ها و مشکلاتمان را داد بزنیم و درخواست کمک کنیم و با یک بستنی فراموش کنیم که چقدر زخم روی زانو ها یا شاید... قلب هایمان درد دارد.

انسان هایی که دیگر کودک نیستند حسودی میکنند، برای همین وقتی میبینند کسی هنوز کودکانه رفتار میکند میگویند: بس است دیگر، بزرگ شو! تا کی میخوای بچه بمونی؟

مگر بزرگسالی چه داشت که انقدر مارا به بزرگی ترغیب کردید؟ جز درد و رنج و افکار پلید چه داشت؟ چرا به ما گفتید بزرگ شوید و از شادی های بی دلیل دست بکشید؟

باز فکر کردم که نباید فکر کنم

فکر اینکه اگر زمین خوردم، و زانو هایم زخمی شد نباید به گردن زندگی بیندازم و سرنوشت را مقصر بدانم، فکر اینکه اگر مادر عروسک مورد علاقه ام را از من گرفته نباید تا ابد افشرده شوم و باید با چیز جدیدی خودم را سرگرم کنم .

فکر اینکه باید داخل گودال های خیس از گِل بپرم، بی اهمیت به اینکه مادر برای کثیف شدن لباس هایم مرا دعوا میکند.

حال که میبینم ، چقدر به بچه ها حسودی میکنم، چقدر ساده میتوانند کسی که چقند دقیقه پیش با ان دعوایشان شده بود را ببخشند، چقدر سریع درد را، حتی درد سوزش بتادین روی زخم را سریع فراموش میکنند.

حسودی به اینکه بچه ها رشد میکنند، همیشه میخواهند بزرگ شوند، همیشه میخواهند قد بلند تر، بزرگ تر، و مستقل تر شوند، اما ما نه

ما همه‌ی چیز های خوب را در یک لحظه از زندگی میخواهیم، تلاش نمیکنیم، یا حتی صبر نمیکنیم که زندگی مارا پرورش دهد و اجازه نمیدهیم که رشید کنیم.

شاید مشکل همین بلوغ فکری باشد، فکر اینکه نباید در خیابان وقتی زمین خوردیم از درد جیغ بزنیم، همان تفکر در شکلی دیگر؟

فکر اینکه نباید وقتی قلبمان ترک خورده و زخمی شده ایم در میان کسانی که ممکن است مرا با شدیدترین افکار قضاوت کنند جیغ بزنیم

کودکان بلوغ فکری ندارند، شاید برای همین است خوشحال هستند

باز فکر کردم که نباید فکر کنم

فکر اینکه اگر جای رییس جمهور های کشور ها را بچه ها گرفته بودند چه میشد؟ احتمالا به جای ساخت موشک های اتمی پول را خرج این میکردند که همه بچه ها بستنی بیشتری بخورند.

به جای شبکه های سیاسی در تلوزیون و فیلم های دردناک و غمگین، تمام شبکه هارا برنامه کودک تشکیل میداد ، برنامه کودک هایی که از ساعت ۱۰ به بعد هم پخش میشدند.

فکر نکنم هیچ کودکی کودکان دیگری را به پای دار بکشد

و فکر نکنم یا برای ترفیع مقام کودک دیگری را کوچک و خار کند

فکر نکنم که کودکان یکدیگر را سر اینکه هم نظر نیستند زن ستیز یا مرد ستیز بنامند.

فکر نکنم که کودکان به اینکه دوستشان چاق است یا جوش دارد و یا ایا پدرش پولدار است یا نه اهمیتی بدهند.

فکر نکنم کودکان کینه های چندیدن ساله به دل بگیرند و از هم انتقام بگیرند

فکر نکنم کودکان به یکدیگر دروغ بگویند و قلب یکدیگر را بشکنند.

کودکان سریع فراموش میکنند، سریع رشد میکنند، سریع دوباره میخنند. و سریع با شادی بزرگ میشنود.

شاید باید یاد بگیریم به جای اینکه بزرگ شویم، باید کودک باشیم، فقط با کمی جسته بزرگتر.

"باید یاد بگیریم قلبمان را بزرگ کنیم، نه قد هایمان را"