
حتی خواب هم جای امنی نیست، چشم هایم را که میبندم تو را میبینم سعی میکنم کمی فرار کنم با ان روشی که تو یادم دادی.
اما زندگی میخواهد حتی در خواب هم نبودت را به صورتم بکوبد، هر صبح ... هر صبح وقتی از خواب میپرم چشم هایم از خاطرات پوچ شده خیس است، و نفس هایم از نبود تو تنگ.
انگار دیو روی قفسه سینه ام نشسته است، سنگین شده ام و نمیتوانم ببارم و سبک شوم ، سعی دارم هنوز هم نیمه پر لیوانی را ببینم که شکسته ، سخت نیست، بازی دادن خودم اسان است اما همیشه تو انجایی، گوشه ای از دنیای مرا گرفتی.
دلم میخواهد به جایی فرار کنم که خبری از کابوس و از خواب پریدن نباشد، جایی که خبری از رقت انگیز بودن اوضاع نباشد.