
گاهی سکوت صدا دارد،فقط کافیست را ان را یک بار شنید، بعد از ان به خون داخل رگ هایتان دخول میکند، حتی میتواند تکه ای از پوست شما شود.
مادر میگوید: انقدر پوست دور ناخن هایت را نکن! مگر مریضی تو دختر؟
اما صدای سکوت درون جمجمعه ام قوی تر است، در گوش چپم جیغ های تند و تیزی میکشد، حرف هایش مانند پادکستی است که خود شیطان ساخته و درون گوش شما فرو کرده.
گاهی سکوت طعم دارد، طعم ان مانند خاک سرد روی عزیزان است، بعد از هفته اول خاکسپاری، سیاه و کشننده.
گاهی سکوت..
یکی از من های بسیار گوشه سرم میپرسید: مگر سکوت طعم دارد؟
جواب میدهم: بله دارد، اگر در ان غرق شوی، میتوانی حتی لمسش هم کنی
گاهی سکوت را میتوان لمس کرد، هم سرد است و هم داغ، جای لمس سکوت مانند سوختگی روی انگشتی است که برای تسکین درد رویش رب گذاشته اند،
برای شنیدن صدای سکوت باید درونش غرق شد!
من صدای سکوت هستم، شاید هم، من خود سکوت هستم
من صدای سکوت هستم،برای شنیدن صدای من باید درونم غرق شد ، من خواندنی نیستم، برای شنیدنم باید زبان افراد بی زبان را بلد بود
من صدای سکوت هستم، برای چشیدن طعم صدایم، باید درونم غرق شد، طعم خاکستر سیگار سوخته، طعم من است.
من صدای سکوت هستم، لمس من مانند بریدگی با کاغذ است، سوزشش از بریدن دست با چاقو بیشتر است.
من صدای سکوت هستم!
در من غرق نشو، من باتلاقی از قیر هستم، هرچه درونم بیفتد، اخر و عاقبتش محو شدن در سیاهی است، با کمی چاشنی مالیخولیا.
من
صدای
سکوت
هستم!