
دلم میخواهد گنجشک باشم، گنجشک ها هیچ وقت به هم نمیگویند رنگ بالت تیره است، نوک منغارت کج است، ناخن انگشتان پاهایت بلند است.
گنجشک ها هرگز به هم نمیگویند جدیدا چاق شدی، نمیگویند که تو بی لیاقتی نمیگویند که از کاش مرده بودی...انها هیچ نمیگویند جز عشق به جز مهر.
گنجشک ها غم ندارند، نه اینکه مشکلی ندارند نه!... از پنجه های گربه نمیترسند، از پرتاب سنگ از تیر کودکان خوف ندارند، از درخت از هوا از گرما از سرما گلایه نمیکنند، از گرسنگی از تشنگی و غم دم نمیزنند.
گنجشک ها بهتر از من زندگی میکنند، با وجود غم هر روز صبح بیدار میشوند، فکر خودکشی نمیکنند، بیدار میشوند و بی توجه به اینکه ما میخواهیم یا نه نغمه رهایی را میخوانند، انها حتی اهمیت نمیدهند صدایشان خوب است یا نه.
گنجشکها به زیبایی طاووس غبطه نمیخورند، به حنجره قناری حسودی نمیکنند، از نداشتن هوش و زمان طوطی غصه نمیخورند!
گنجشک ها روی هم نوع خود اسلحه نمیگیرند و کودکان را بی والدین و والدین را بی کودک نمیکنند، گنجشک ها چاقو را به قلب من فرو نمیکنند، گنجشک ها تجاوز نمیکنند نمیشکنند انها صدمه نمیزنند!
گنجشک ها به اتفاقات بد فکر نمیکنند، گلایه ای از وزش باد یا نبود تیرک برای نشستن نمیکنند.
گنجشک ها شاد هستند! شاد تر از من و تویی که در لحظات شاد هم ترس غم فردا و نبود شادی را داریم.
بخت بد انسانم، از ان دو پا های بی خاصیت و غیر قابل درکی که همبشه ناراضی است، از انهایی که زخم میزنند بعد مرحم میگذارند، انسان است و دنیای خاکستری اش ، از بدو تولد میدود و میدود بی انکه لحظه ای به اسماننگاه کند و پرواز کند.
بی انکه بی ترس نغمه ازادی را بخواند!