تنها درد است که طعم واقعی حس را نشان میدهد.
هیچ وقت یک اغوش شدت یک سیلی را نداشته، صحبتم از لذت و ارامش نیست، صحبتم از جدیت و شدت است.
هیچ انسان شادی نمی اید از درد حرف بزند، انسان های شاد، از غروب خورشید اسمان، زمین هوا عشق انسان و ... سخن میگوند.
انهایی که مینویسند قلمشان را در جوهره درد فرو میکنند، انهایی که مینویسند، برای فرار از درد خیال پردازی میکنند، اگر درد نبود هیچ کلماتی نمیتوانست انسان را به فکر فرو ببرد این درد است که به قلم ما قدرت میبخشد
اینگونه است وقتی درد را میخوانیم میتوانیم وزنش را بر روی شانه هایمان حس کنیم.
انهایی که مینویسند با درد همراه نیستند، درد تکه ای وجودشان را بلعیده و دو قرت و نیمش باقیست .
انهایی که مینویسند، از زیبایی عشق نمیگویند، از غمش، سختی اش ، و اعماق ان سخن میگویند.
اقیانوس زیباست، اما فقط در سطح است که امواج میرقصند، زیر ان کوسه ها ماهی هارا تکه تکه میکنند، بی اهمیت به قطرات خونی که پخش میشود، زیر ان روشن نیست، سیاهی تا انتها ادامه دارد.
کسی که در اعماق فرو برود درد را پیدا میکنند و چه بسا خوب میگویند: هرکه درکش بیش دردش بیشتر.
انهایی که مینویسند، درد در زندگیشان نیست، انها هستند که پا در اعماق درد گذاشته اند ،و این درد ها در تلاش هستند مارا از محدوده خود بیرون کنند .
درد برایم طنابی بافته، طنابی از جنس خودش.
درد برایم نجاری کرده، برایم یک چهارپایه ساخته، چوبش را از تنه درختی قرض گرفته که سال هاست طعم اب را نچشیده.
این ما هستیم که طناب را دور گردنمان می اندازیم، از درد بالا میرویم و این باز ما هستیم که از روی چهارپایه میپریم.
تنها درد است که دروغ نمیگوید، تا به حال شده در عمق شادی فرو بروید؟ ایا شدت ان شادی به اندازه قدرت درد بوده؟
ایا شادی همیشه هست؟ ایا شادی تکه از وجودمان را میبلعد؟ خیر ...
تنها درد است که یاور همیشگی ماست، و این ما هستیم که خودمان را درونش می اندازیم.
ما همان معنای درد هستیم
