
اگر نقش یک خوردنی را داشتم، تفاله چایی میشدم.
همان تلخی ازار دهنده خیسی که هیچ کس دوست ندارد گوشه دندانش گیر کند یا وقتی چایی مینوشد روی زبانش بیاید.
همان برگ سبز و خوش رنگی که زمانی با نسیم باد میرقصید، همانی که خورشید تمام جهانش را گرفته بود و هیچ ترسی از غم نداشت .
من تفاله چایی هستم
همانی که اکنون شهد وجودش را کشیده اند و درون اب جوش ریخته اند، و بعد گوشه سطل اشغال رهایش کرده اند.
همانی که همیشه دوست داریم از پروسه لذت بخش چایی حذف شود، همانی که کسی به ان اشاره نمیکند مگر اینکه بگویند: با صافی از چایی جدایش کن!
من تفاله چایی هستم
طرد شده از هر نظر، بی مصرف تر از هر چیزی، و ازار دهنده تر از صدای وز وز پشه در خواب بعد از ناهار .
من تفاله چایی هستم!