
تو برای من فرق داشتی، من هنوز هم سعی میکنم فرار کنم،
برای من تو ان کندوی عسلی هستی که درونش زنبور خوابیده، وسوسه عسل شیرین درونت مرا گول زد، اخر دستم را درون کندو کردم و تا توانستم از خاطرات ساخته شده نیش خوردم.
راه های فرار از درد نیش تو زیاد است اما بی تاثیر، هر بار که مینشینمکه کمی فکر کنم، هر بار که گوشی را کنار میگذارم، هر بار که دست از صدمه زدن به خودم میکشم، ذهنم میان خاطرات میدود، و در اخر به تو میرسد.
همه چیز در اخر به تو ختم میشود، فکر ها، اتفاقات،زندگی، زیبایی، گل، درخت، ادم ،زمین، هوا، اهنگ، مبل، اهو، و آب... ... همه چیز درون تو خلاصه میشود.
امروز دوباره وقتی بیدار شدم به تو فکر کردم، دست خودم نیست .... امروز فهمیدم بیش تر از هر کسی ناتوانم.
من تورا از خود دور کردم، اما تو هستی، هنوز هم تکه ای از وجود من هستی، ان تکه ای که درد میکند،
هیچ خیال نمیکردم که اخرش اینگونه باشد، دور از تو میان غمو درد.
امروز با غم پیمانی بستم، غم حسود است، دوست ندارد من احساس دیگری داشته باشم، ما به توافق رسیدیم که من هیچ احساسی نداشته باشم و او هم سر راه من نیاید.
بی احساس شدن بهتر از این است که فقط غم باشد، غم مرا با چاقوی تیزش که زیر گلویم بود تهدید کرد، گفت: نه شادی، نه ترس، نه هیجان و نه هیچ احساس دیگری...
منم مطیعانه مجبور به بله گفتن شدم، غم احساس بدجنسی است، اما باعث میشود دلت بخواهد کمتر صدمه ببینی، و بیشتر دور شوی، از ادم ها.
امروز اعلامیه یک فرد فوت شده را روی دیوار کوچه مان دیدم، هیچ حسی نداشتم، حتی... ناراحت هم نشدم، و این باعث شد کمی حس پیروزی داشته باشم.
من ان فرد را نمیشناختم، و از این خوشحال بودم ، که ان فوت شده اشنای من نبود و من یکی از ان افرادی که قرار است زار زار گریه کنند نیستم.
ان موقع بود که فهمیدم، که باید همه انسان ها برایم مانند همان فرد باشند، وقتی عکسشان را روی اعلامیه دیدم، نباید حسی داشته باشم و برای نداشتن حس نباید هیچ انسانی به من نزدیک شود.
منظور از نزدیک، یعنی درون من، هیچ انسان دیگری بعد از تو نباید تکه ای از من شود، من تکه های زیادی از خودم از دست داده ام، و دلم میخواهد با همین بدن نیمه و نصفه باقی بمانم.
نمیخواهم دگر کسی درون قلبم جا شود ، بی حس بودن بهتر از غم است.
نمیخوام کسی بیاید و تکه ای از من را بدزدد، من همین حالا هم پاره تر از هر چیزی هستم، مقاومتم مانند دستمال کاغذی در برابر اب شده.
من ناقص تر از اینم که از من دزدی شود، شاید شیرینی عسل درون کندو وسوسه انگیز باشد، اما نمیخواهم جای نیش زنبور ها تا ابد مرا عذاب بدهد.
برای من تو آب بودی.... اما آب جاری است و میرود، اگر میدانستم به این سادگی ها از دستم میروی.... هرگز تو را آب خودم نمیدانستم، حال تو رفته ای و من مانده ام میان برهوتی از خشکی ها
اگر میدانستم که آب به این سادگی ها میرود، تورا درون شیشه می انداختم، و انقدر تماشایت میکردم که چشم هایم به سفیدی رود.