مسئله ای که در این مقطع کنونی برام حائز اهمیته اینه که در تمام شبکه‌های اجتماعی، برای ثبت نظر و اندیشۀ آدمی امکانی وجود داره. از سایت های لترباکس و گودریدز گرفته تا طاقچه و فیدیبوی خودمان. فیلمی میبینی، کتابی می‌خوانی، می‌ری در جای به خصوص و ثبتش میکنه به قصد اینکه برایت لیستی بماند که در گذر ایام با زلزله و سیلی که چندان هم دور از انتظار نیست فرسوده نشود و باقی ماند، یکهو به خودت میای و میبینی که در پنجرۀ باز شده داری ترشحات ذهن نه چندان هشیارت را بلغور میکنی. دور برمیداری که گوه مهمی هستی و تمام گوش های جهان منتظر شنیدن نظر جناب عالی راجع به کتابی که نام نویسنده اش را نیز نمی‌توانی درست تلفظ کنی است. سوای تاثیرات مخربی که بلغورهای جناب عالی روی ذهن جوانان از همه جا بی‌خبر دارند، خودت هم دچار توهم میشوی که حرفت را زده‌ای و کسی هم لابد شنیده و بارت را بسته‌ای و دیگر مسئولیتی نداری در قبال فیلم و کتابی که به ولله از هر 10 خط، 7 خط آن را نمیخواندی و نمیفهمیدی. مسئولیت مطرح است. جایگاه نویسنده و کتاب را خیلی بالا برده‌ام. می‌دانم. ولی بالا است. باور کنید بالا است. شاید هم نباشد و بلغورات اینجانب است صرفا. من هم نیاز دارم به جایی که توهم شنیده شدن را بگیرم. دوست دارم به ذهن نیمه هشیارم که مثل همیشه در پی مثبت‌اندیشی بی حد و مرز است روی خوشی نشان دهم و به این فکر کنم که پاسخ و راه‌حل‌های احتمالی به این معضل انسان مدرن چیست. ولی نمی‌شود. باید تمام سرور های اصلیِ به کار اندازندۀ برق و اینترنت جهان را سوزاند. یا لااقل این امکان ثبت نظر را سوزاند. دیلیت کرد فی الواقع. بفرما. تکنولوژی حتا لذت سوزاندن مطالب ناخوشایند را هم از ما گرفته. با یک تکان کوچک انگشت، دیلیت میشود. گرما و تابش و حرارت و هیجان ناشی از سوزاندن کاغذی که تمام حرف هایت را در آن ریخته ای کجاست پس؟ همین است. مشکل همینجاست. حس تنفر آدمی ارضا نمیشد با این دیلیت کردن و بلاک کردن ها که آقا. خودت را می‌توانی نجات دهی آقا. دست خودت را ببند و چشمت را کور کن و دیگر اظهار فضلی در این فضاهای انتزاعی مجازی نکن و به گنده گوزی‌های افراد دیگر هم وقعی نَنِه. والسلام.
