شنیدهاید که میگویند یک تکه پیتزا ۲۸۵ کالری انرژی دارد و یا در 10 دقیقه پیاده روی ۸۰ تا ۱۲۰ کالری سوزانده می شود؟ این اعداد دقیقا چه چیزی را نشان میدهند؟ و چرا استفاده می شوند؟ چرا گفته میشود که کالری شماری به کاهش وزن یا وزن گیری کمک میکند؟ اصلاً کالری چیست؟ این مقاله را بخوانید تا هم به جواب این سوالات دست پیدا کنید و هم بهتر از قبل بتوانید وزن کم کنید و یا در صورت کمبود وزن، وزن خود را افزایش دهید.

کالری در اصل یک واحد انرژی است و میزان یا سطح انرژی را نشان میدهد. و زمانیکه در علوم ورزشی و تغذیه صحبت از کالری میشود، منظور انرژی دریافتی از طریق مواد غذایی به داخل بدن و یا انرژی مصرف شده به ازای انجام فعالیت های بدنی است.
در فیزیک ۱ کالری اینگونه تعریف میشود:
مقدار انرژی است که با کمک آن بتوانیم دمای ۱ کیلو گرم آب را به اندازه ۱ درجه سانتیگراد بالا ببریم. یعنی اگر ما یک سطح آب (به اندازه ۱ کیلو گرم داشته باشیم و دمای آن ۲۰ درجه باشد)، آن مقدار گرمایی که به آب می دهیم تا دمایش بشود ۲۱ درجه معادل ۱ کالری انرژی است.
ما هر غذایی که میخوریم مقادیری انرژی دارد که در داخل پیوندهای شیمایی آن غذا، ذخیره شده است. سلولهای بدن ما بعد از گوارش و هضم غذا، پیوندهای شیمیایی آن را شکسته و انرژی داخل این پیوندها را در قالب کالری دریافت می کنند.
بنابراین زمانی که گفته می شود بطور متوسط یک تکه پیتزا ۲۸۵ کالری دارد یعنی ۲۸۵ واحد یا تکه انرژی در آن وجود دارد. این انرژی در مسیر گوارش آزاد شده و از مولکول های غذا به سلول های بدن ما منتقل می شود.
و زمانی که گفته می شود مثلا ۱۰۰ کالری سوزانده ایم یعنی بدن ما از میزان انرژی دریافتی یا ذخیره شده خود ۱۰۰ کالری را صرف یک فعالیت کرده و از دست داده.
بیایید برای درک بهتر مفهوم کالری، یک مثال ساده را بررسی کنیم. ما یک ماشین را مثال میزنیم. ماشینی که برای روشن شدن و حرکت کردن نیاز به سوخت دارد. ما فرض می کنیم که سوخت ماشین، بنزین است.

در داخل ماشین، سازوکارهایی وجود دارد که بنزین را مصرف کرده و انرژی لازم برای روشن شدن و حرکت را فراهم می کند. انرژی که از سوختن بنزین به دست میاید چیزی مشابه با کالری است.
چیزهایی که ما میخوریم در نقش سوخت هستند. در واقع همان بنزینی هستند که وارد باک خودرو می شود. مواد غذایی مصرفی ما، هر کدام مقادیری انرژی در خود ذخیره دارند و بعد از خورده شدن توسط سازوکارها و فعالیت سلول های داخل بدن، انرژی داخل آن ها آزاد شده و توسط سلول ها مصرف می شود تا آن ها بتوانند فعالیت های حیاتی بدن ما را انجام دهند.
پس زمانی که گفته می شود یک موز برابر با ۱۰۰ کالری انرژی دارد یعنی مصرف این موز می تواند ۱۰۰ واحد انرژی به بدن ما بدهد. و زمانی که گفته می شود ۱۰ دقیقه پیاده روی ۲۰۰ کالری انرژی نیاز دارد، یعنی به ازاری فعالیت پیاده روی که ما انجام می دهیم نیاز است ۱۰۰ کالری از مجوع انرژی که داریم را مصرف کنیم.
این انرژی که توسط سلول های بدن از مواد غذایی جدا شده به ۳ شکل مورد استفاده قرار میگیرد.
این یعنی ما برای حفظ حیات خود نیاز داریم که ۷۰ درصد تمام انرژی که دریافت می کنیم را تقدیم سلول های بدن کنیم و اصولا این ۷۰ درصد است که برای ما اهمیت حیاتی دارد و به آن اصطلاحا نرخ متابولیسم و سوخت و ساز گفته می شود.
نرخ متابولیسم یعنی مقدار انرژی مورد نیاز بدن که صرفا برای زنده ماندن و کار کردن بدن لازم است. ما بر اساس این نرخ، می توانیم مشخص کنیم که روزانه باید چقدر کالری دربافت کنیم. که البته مقدار آن بر اساس جنسیت متفاوت است.
برای مثال مردان باید در روز حداقل ۲۵۰۰ کالری دریافت کنند تا بتوانند انرژی لازم برای فعالیت سلول ها و ارگان های حیاتی بدن را تامین کنند. زنان نیز باید دست کم ۲۰۰۰ کالری در روز برای این منظور دریافت کنند.
تا اینجا متوجه شدیم که ما اگر حتی چیزی نخوریم و یا هیچ فعالیتی نداشته باشیم، برای زنده ماندن و عملکرد درست ارگان ها نیاز به روزانه دست کم ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ کالری انرژی هستیم. اما اگر بخواهیم چیزی بخوریم به ۱۰ درصد انرژی بیشتری نیاز داریم. و اگر فعالیت معمولی انجام دهیم نیز ۳۰ درصد دیگر انرژی می خواهیم.
هرچه سطح فعالیت ما بیشتر شود قاعدتاً انرژی بیشتری نیاز داریم تا بتوانیم پاسخگوی افزایش فعالیت باشیم. یک مثال بسیار جالب و دم دست در این باره، مسابقات دوچرخه سواری است. دوچرخه سواران در این مسابقه به مدت ۲۳ روز باید بیشتر از ۳۰۰۰ کیلومتر را با هم مسابقه دهند.
دوچرخه سواران به طور میانگین برای این مسابقه باید روزی ۹۰۰۰ کالری انرژی دریافت کنند تا بتوانند در مسابقه رکاب بزنند و به خط پایان برسند. اگر این میزان انرژی نگیرند بدن به سراغ کالری های ذخیره شده رفته یا از انرژیی که برای ارگان ها کنار گذاشته می زند تا به دوچرخه سوار کمک کند که می تواند خطرناک باشد.
مادران باردار نیز به دلیل اینکه عملا دو جسم در یک قالب هستند نیاز دارند بیشتر از اندازه معمول کالری دریافت کنند. اما افراد مسن به دلیل کاهش تحرک و کم شدن سرعت متابولیسم نیاز به انرژی دریافتی کمتری هستند.
ما در بخش های قبل گفتیم که یک بخشی از انرژی آزاد شده از مواد غذایی که میخوریم، صرف فرآیند گوارش غذا می شود یعنی مثلا وقتی شما یک سیب میخورید، مقداری از انرژی که دارید صرف جویدن، قورت دادن، حرکت غذا از مری به معده، هضم در معده، حرکت به سمت روده ها، جذب و دریافت انرژی از آن و سرانجام دفع می شود.

این وسط نکته ای وجود دارد که شاید برای شما هم جالب باشد. اگر یادتان باشد گفتیم ۱۰ درصد انرژی دریافتی، صرف گوارش غذا می شود. اما غذاهای مختلف انرژی متفاوتی برای گوارش نیاز دارند. یعنی برخی از آن ها برای گوارش نیاز به کالری (انرژی) بیشتر و برخی نیاز اندکی به انرژی دارند.
شاید تصور کنید که بدن همه انسانها به یک میزان انرژی دریافت میکند اما این درست نیست. به عنوان مثال ما میدانیم که یک عدد سیبِ کوچکِ رسیده، به اندازه ۱۰۰ گرم، (۵۲.۱) کالری انرژی دارد، اما آیا هر کسی که این سیب را بخورد، دقیقا همان ۵۲.۱ کالری انرژی دریافت میکند؟ البته که نه.
میزانِ دریافتِ کالری از مواد غذاییِ مصرفی در افرادِ مختلف، بسته به عواملی مثل سطح آنزیمها، باکتریهای روده و حتی ویژگیهای خود روده (مثل طول روده) متفاوت است. بنابراین هر کسی مقداری کمتر (یا حتی بیشتر) از ۵۲.۱ کالری انرژی از خوردن یک سیب کوچک دریافت می کند.