آمو حسین
صبحی که هنوز
از خوابِ درختان چیزی مانده بود
به باغ رفت.انگورها
مثل فانوس‌های کوچکِ روز
از شاخه‌ها آویزان بودند
و آفتاب
در پوستشان
خانه‌ای روشن ساخته بود.وقتی خوشه‌ها را چید
صدای آرامی
از میان برگ‌ها گذشت
انگار باغ
نفسش را
با او تقسیم می‌کرد.آبِ انگور
در ظرف ریخت
و شیرینی
مثل پرنده‌ای کوچک
روی لبه‌ی خمره نشست.اما باد
از دور آمد
با داستانی از خاک
و خاک
روی آب افتاد
مثل دستی
که ناگهان
روی شانه‌ی روشنِ روز
می‌نشیند.آمو حسین
بیشتر ریخت
بیشتر زد
و جهان
گاهی همین‌قدر ساده
از دست می‌رود
بی‌آن‌که کسی
حتی فرصتِ آه کشیدن داشته باشد.قلم‌زار
ظرف را برداشت
در گوشه‌ای گذاشت
که سایه
آرام‌تر قدم می‌زد
و درِ ظرف را نیمه‌باز گذاشت
تا هوا
راه خودش را پیدا کند
و صبر
مثل رودخانه‌ای پنهان
از دلِ زمان
بگذرد.روزها گذشت
و شیره
به سرکه بدل شد
آهسته
مثل رؤیایی
که از شیرینی آغاز می‌شود
و در ترشیِ روشنِ حقیقت
به پایان می‌رسد.چینِ آخرِ انگور مانده بود
و آمو حسین
برای روزی بهتر
آن‌ها را نگه داشته بود.وقتی رفت تا بچیند
زمین
داستان دیگری داشت
خاکِ خیس
زیر پایش لغزید
و او
در بانه‌ی انگورها افتاد
میان خوشه‌ها
میان برگ‌ها
میان روزهایی
که از شیرینی گذشته بودند
و حالا
به رنگِ دیگری رسیده بودند.سالم بیرون آمد
اما پایش
با او
آهسته‌تر حرف می‌زد.یک هفته با عصا راه رفت
و هر بار
که از کنار خمره می‌گذشت
قلم‌زار
لبخندش را
در دل نگه می‌داشت
مثل کسی که می‌داند
جهان
با صبر
به شکل دیگری
زیبا می‌شود.وقتی سرکه رسید
قلم‌زار
ظرفی پر کرد
و بر سفره آورد
با دو دست
مثل هدیه‌ای
که از دلِ رؤیا آمده باشد.آمو حسین
چشید
ترش بود
اما ترشی‌ای
که از شیرینی گذشته بود
و حالا
طعمِ خودش را داشت
طعمِ عبور
طعمِ پذیرفتن
طعمِ راه‌هایی
که از میان باغ
به سمتِ روشنایی می‌روند.گفت:
«شیره که نشد.»قلم‌زار گفت:
«نه،
ولی سرکه شد
و جهان
همیشه راهی برای شدن دارد.»
