
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «کار عمیق» نوشتهی کال نیوپورت است.
بسیاری فکر میکنند انجام همزمان چند کار، بهرهورترین شکل استفاده از زمان است، اما این منطق کاملاً اشتباه است. چون چندوظیفگی معادل بهرهوری نیست. سوفی لروی، استاد کسبوکار در دانشگاه مینهسوتا که در سال ۲۰۰۹ روی این پدیده تحقیق کرده، دلیلش را نشان میدهد.
او نشان میدهد وقتی از کار A به کار B سوئیچ میکنیم، توجه ما همچنان به فعالیت اول چسبیده میماند، به این معنا که تنها میتوانیم نیمهتمرکز روی کار دوم داشته باشیم، که این به عملکردمان آسیب میزند. آزمایشهای او روی دو گروه انجام شد: گروه A روی جدول کلمات کار میکردند تا اینکه او آنها را قطع کرد تا به سراغ خواندن رزومهها و تصمیمگیری فرضی برای استخدام بروند؛ گروه B اجازه داشتند اول جدول کلمات را تمام کنند و بعد به سراغ رزومهها بروند.
بین این دو کار، لروی یک آزمون کوتاه میداد تا ببیند چند کلمه کلیدی از جدول کلمات هنوز در ذهن شرکتکنندگان مانده است.
نتیجه؟
گروه A بیشتر ذهنشان درگیر جدول کلمات بود و در نتیجه تمرکز کمتری روی کار مهمتر یعنی انتخاب فرد مناسب برای استخدام داشتند.
نتیجهگیری کوتاه؟ چندوظیفگی برای بهرهوری خوب نیست. همینطور اتصال دائمی به فضای الکترونیکی. در واقع، حتی اگر باز نگهداشتن تبهای شبکههای اجتماعی و ایمیل در مرورگر بیضرر به نظر برسد، همین که چیزی روی صفحهنمایش ظاهر شود، برای منحرف کردن تمرکز شما کافی است، حتی اگر بلافاصله سراغ آن اعلان نروید.
برای مثال، مطالعهای در سال ۲۰۱۲ توسط شرکت مشاورهی مککینزی نشان داد که کارمند معمولی بیش از ۶۰ درصد از هفتهی کاری خود را صرف استفاده از ابزارهای ارتباط آنلاین و گشتوگذار در اینترنت میکند و تنها ۳۰ درصد را صرف خواندن و پاسخدادن به ایمیلها میکند.
با وجود این آمار، کارمندان احساس میکنند بیش از هر زمان دیگری در حال کار کردن هستند. دلیلش این است که انجام کارهای کوچک و جابهجا کردن اطلاعات، حس شلوغی و دستاورد به ما میدهد؛ اما در واقع فقط مانع تمرکز واقعی ما میشود.
