
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «چه معنایی از زندگی بسازیم؟» نوشتهی جیم کالینز است.
چطور یک زندگی معنادار میسازید؟
این پرسشی است که نسلهای متوالی فیلسوفان، خلاقان و کارآفرینان را به خود مشغول کرده است. شاید امید به یافتن پاسخ همین پرسش بوده که شما را به سراغ این خلاصه کشانده. اما تا به حال به این فکر کردهاید که شاید این پرسش اشتباه باشد؟
نویسنده با بررسی زندگی برخی از تأثیرگذارترین ذهنهای عصر ما دریافت که مسیر رسیدن به زندگی معنادار، بیشتر فرایندی از کشف است تا نتیجهی جاهطلبی ازپیشطراحیشده.
تونی موریسون، نویسندهی سرشناس، را در نظر بگیرید. میدانستید که او هیچ برنامهای برای نویسندهشدن نداشت؟ او پس از خواباندن فرزندانش، در اوقات فراغت، شروع به نوشتن کرد، با هدفی ساده: خلق چیزی که خودش دوست داشته باشد بخواندش. اما خیلی زود اشتیاقی همهجانبه به این هنر در او شکل گرفت که او را به یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان آفریقاییآمریکایی تاریخ تبدیل کرد.
این شیفتگی بیزحمت به یک فعالیت، بارها و بارها در زندگی افراد درخشان دیده میشود. آنها غرق در کارشاناند — و از این بابت خوشحال.
باربارا تاکمن، مورخ برندهی جایزهی پولیتزر، کار خود را در میانهی دههی سوم زندگیاش، پس از بچهدار شدن و بدون هیچ تشویق رسمیای آغاز کرد. اما آنقدر با وسواس نوشت و بازنویسی کرد که کتابش دربارهی جنگ جهانی اول، بر جان اف. کندی در بحران موشکی کوبا تأثیر گذاشت و شاید در جلوگیری از یک جنگ هستهای نقش داشت.
باربارا مککلینتاک، که با کشف عناصر ژنتیکی متحرک، علم ژنتیک را متحول کرد، زمانی چنان در یک امتحان دانشگاهی دربارهی همین موضوع غرق شد که بیست دقیقه زودتر آن را تمام کرد — و بعد باقی وقت را در سکوت نشست، بیآنکه حتی بتواند نام خودش را به یاد بیاورد.
هیچیک از این زنان برجسته از خودانضباطی دربارهی کارشان سخن نگفتند. درگیری عمیق آنها با کارشان یک وظیفه نبود، بلکه یک اجبار درونی بود: وقتی شروع میکردند، واقعاً نمیتوانستند متوقف شوند. آنها همچنین برای پول یا شهرت این کار را نمیکردند. دقیقاً برعکس. مککلینتاک پس از دریافت جایزهی نوبل در سن هشتادویکسالگی گفت خوشحال است که جامعهی علمی دههها او را نادیده گرفته بود، چون این یعنی میتوانست کارش را در آرامش انجام دهد.
برای افراد برجسته، عشق به انجامدادن کار، از هر نتیجهای که از آن حاصل شود پیشی میگیرد و فراتر میرود. شدتی که آنها در کارشان میگذارند، آنها را تخلیه نمیکند؛ برعکس، به آنها انرژی میدهد. اما آنها چطور به این نقطه رسیدند؟
