
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «مادام بوواری» نوشتهی گوستاو فلوبر است.
شخصیت اصلی -یا به قول برخی، ضدقهرمانِ- رمان کلاسیک گوستاو فلوبر، مادام بوواری، خودِ اما بوواری است. اما خواننده او را در همان آغاز کتاب ملاقات نمیکند.
پس رمان از کجا آغاز میشود؟ از شارل بوواری، همسر نامناسب اما.
بیشترِ رویدادهای رمان در بازهی زمانیِ فشردهای رخ میدهد -بخش عمدهی آن در همان چند سال کوتاهِ ازدواج ناخوشایند اما و شارل میگذرد- اما فصلهای آغازین بازهی زمانیِ بسیار گستردهتری را در بر میگیرند. ما شارل بوواری را نخستین بار در دوران دانشآموزیاش میبینیم، پسری دستوپاچلفتی که در روستایی کوچک و بیاهمیت فرانسوی زندگی میکند. او را دنبال میکنیم که بزرگ میشود، در امتحان پزشکی مردود میشود و سرانجام واجد شرایط طبابت میشود، و ازدواجی بدون عشق را با بیوهای مسنتر به نام الوئیز دوبوک تحمل میکند. الوئیز پیوسته شارل را سرزنش و غرغر میکند، اما یک ویژگی مثبت دارد: به لطف ازدواج اولش، زنی ثروتمند است.
روزی، شارل برای معالجهی پای زخمی یک کشاورز محلی به نام روئو فراخوانده میشود. اینجاست که ما برای اولین بار اما، دختر روئو را میبینیم. اما هنوز چیز زیادی دربارهی او نمیدانیم. شارل او را تنها گاهبهگاه میبیند - هرچند همین اندازه هم کافی است تا مجذوب زیباییاش شود. هرچه او دربارهی اما میداند، از زبان دیگران به او میرسد: از شایعات محلی، که میگویند اما مدرسهی صومعه را نیمهکاره رها کرده، یا از الوئیز، که شنیده اما ادا و اطوار دارد. همانطور که شارل بیشازپیش مجذوب اما میشود، در زندگی زناشوییاش اتفاقات تکاندهندهای رخ میدهد: او و الوئیز متوجه میشوند که وکیلِ الوئیز بیشتر پول او را با کلاهبرداری بالا کشیده است. اندکی بعد، شارل درمییابد که الوئیز از همان ابتدا هم دربارهی میزان ثروتی که همسر قبلیاش برایش بهجا گذاشته بود، به او دروغ گفته بوده است. الوئیز، شوکه و شرمسار، بیمار میشود و میمیرد.
این اتفاق راه را برای شارل باز میکند تا دلبستگیاش به اما را دنبال کند. آن دو با پیادهرویهای آرام و گفتوگوهای طولانی با یکدیگر آشنا میشوند - هرچند اما بهمراتب پرحرفتر و جذابتر است. طولی نمیکشد که شارل تصمیم به ازدواج میگیرد. روئو که مزرعهاش را بد اداره کرده و در بدهی غرق شده، بیش از حد خوشحال است که دخترش را به پزشک محلی بدهد، و رضایتش را برای ازدواج شارل و اما اعلام میکند.
چون در این فصلهای آغازین وقت زیادی را با شارل گذراندهایم، تا این مرحله از داستان او را خوب میشناسیم. میدانیم که او آدمی ملایم، کسلکننده، لجباز و کاملاً روستایی است. درست مثل خودِ شارل، ما هم از اینکه کسی به زیبایی و سرزندگیِ اما با فردی به سادگیِ شارل ازدواج میکند، شگفتزده میشویم. حسی به ما میگوید - همان حسی که شارل، دستکم در ابتدا، آن را ندارد - که این پیوند نمیتواند سرانجامی خوش داشته باشد.
بالاخره ازدواج سر میگیرد. اما، که همیشه رمانتیک بوده، دلش میخواهد جشن عروسیاش نیمهشب و پرشور برگزار شود. اما در نهایت، آنها در وقتی محترمانهتر، یعنی بعدازظهر، در مزرعهی پدر اما ازدواج میکنند. شارل از خوشاقبالیاش سرمست است. اما بیتفاوتتر باقی میماند - حتی وقتی صبح روز بعدِ عروسی، شارل باکرگیاش را میستاند، او خونسرد و بیاحساس است.
از همینجا در رمان، بیشتر دربارهی خودِ اما - یا حالا که ازدواج کرده، مادام بوواری - میآموزیم. درحالیکه شارل غرق در عشق است، اما هیجانی نشان نمیدهد. او خوانندهی پروپاقرصِ رمانهای عاشقانه است و از اینکه زندگی زناشوییاش شباهت چندانی به صحنههای پرشوری که در کتابها خوانده ندارد، ناراحت میشود.
پیش از ازدواج، او فکر میکرد که عاشق است؛ اما چون خوشبختیِ موعود از پیِ آن نیامد، باید اشتباه کرده باشد. و اما تلاش کرد بفهمد واقعاً منظور از واژههایی مثل سعادت، شور و وجد که در کتابها چنین زیبا به نظرش رسیده بودند، در زندگی واقعی چیست.
اما که از زندگی ایالتیاش ناراضی است، آرزوی عشق و هیجان دارد. روزی، این آرزو در قالب دعوتنامهای برای شرکت در مجلس رقصی که مارکی دو آندرویلیه برگزار میکند، برآورده میشود. اما مجذوب نمایشِ ثروت و ظرافتِ آن مجلس میشود و به همان اندازه از همسرش شرمنده میشود. در میان طبقهی مرفه، شارل ناگهان در چشم او بهشدت زمخت و بیظرافت جلوه میکند. اما با یک ویسکنت جذاب میرقصد. بعدتر، وقتی خانوادهی بوواری آنجا را ترک میکنند، همان ویسکنت را میبینند که جعبهی سیگار برگش را از کالسکه بیرون میاندازد. اما آن جعبهی سیگار را بهعنوان یادگاری برمیدارد. پس از آن مجلس، زندگی اما بیشازپیش کسلکننده و طاقتفرسا به نظرش میرسد - او دلش میخواهد بخشی از دنیایی شیکتر و پرشکوهتر باشد، همان دنیایی که آن مجلس، و آن جعبهی سیگار، نماد آن هستند.
اما دو اتفاق میافتد: شارل شغل تازهای در شهر یونویل میپذیرد. و اما باردار میشود. گویی سرنوشت او از پیش رقم خورده است.
