
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «فضای خالی» نوشتهی دبلیو دیوید مارکس است.
در سال ۱۹۷۰، سریال «مری تایلر مور شو» برای اولین بار پخش شد. قهرمان بانمکش، مری ریچاردز، زنی بیپروا، مجرد و متمرکز بر شغلش بود. مدیران شبکه نگران بودند که مخاطبان با او ارتباط برقرار نکنند، اما موفقیت این سریال ثابت کرد که اشتباه میکردند. «مری تایلر مور شو» فقط یک کمدی موقعیت نبود؛ بازتعریفی پنهانی از این بود که زنانگیِ مستقل چه شکلی میتواند داشته باشد و تلویزیون چه کاری از دستش برمیآید. آزادی زنان، همراه با صدای خندهی ضبطشده.
در سال ۲۰۲۰، «امیلی در پاریس» بار دیگر تصویری از یک زن مجرد و شاغل به ما نشان داد، اما اینبار بدون هیچ جسارت مرزشکنانهای. این سریال عمدتاً وسیلهای بود برای تبلیغ برندهای لوکس، نمایش مکانهای اینستاگرامپسند و فراهم کردن فراری الگوریتمی از واقعیت. شغل امیلی به معنای واقعی کلمه بازاریابی است. این سریال دنبال تصور کردن امکانات تازه برای زندگی زنان نیست؛ دنبال فروش کیف دستی، تبلیغ مقاصد گردشگری و افزایش تعامل در شبکههای اجتماعی است.
این تضاد، همان «فضای خالیِ» خلاقانهای را نشان میدهد که فرهنگ قرن بیستویکم را تعریف کرده است: جایی که زمانی نوآوری و سرکشی بود، حالا «محتوایی» است که از پیش تأیید تجاری گرفته و برای وایرالشدن بهینه شده، نه برای معنا داشتن.
در قرن بیستویکم بر سر فرهنگ چه آمد؟ چطور به این فضای خالی رسیدیم؟ و از اینجا به بعد راه به کجا میرود؟ این خلاصه به این پرسشها پاسخ میدهد.
