
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «ضدِ اهمالکاری» نوشتهی جان آکاف است.
اگر از صد هزار نفر بپرسی چرا اهمالکاری میکنند، صد هزار پاسخ متفاوت میگیری. اما وقتی دقیقتر نگاه کنی، پنج مضمون مدام تکرار میشود: کار خیلی سخت به نظر میرسد، وقت کافی نیست، اهمالکاری قبلاً جواب داده پس چرا تغییر کنم، ترس از ناکامی، و این حس که اصلاً نباید مجبور به انجام آن کار باشم.
همهی اینها دلایل موجهی هستند، اما هیچکدام دلیل واقعی نیستند.
شاید عجیب به نظر برسد، ولی ما اهمالکاری میکنیم چون جواب میدهد، دستکم برای مدتی. در همان لحظه، اهمالکاری واقعاً بهتر از روبهرو شدن با چیزی است که از آن فرار میکنیم: ما را از ناراحتی، از قضاوت و از شکست احتمالی نجات میدهد.
پیدا کردن چیزی بهتر از آنچه فکر میکنی سختتر است، چون فقط با عادتهای خودمان طرف نیستیم. ریید هستینگز، مدیرعامل نتفلیکس، یک بار گفت بزرگترین رقیب شرکتش سرویسهای پخش دیگر نیستند، بلکه خواب است. شبکههای اجتماعی، اسکرول بیپایان و سریالهای ماراتنی همه طوری طراحی شدهاند که جذابتر از کاری که واقعاً میخواهی انجام بدهی به تو عرضه شوند. اگر سالهاست حس میکنی نمیتوانی خودت را جمعوجور کنی، این زمینه اهمیت دارد.
علاوه بر این، بیشتر کسانی که هنوز زندگی چشمگیری ندارند با یکی از هفت دلیل زمینگیر شدهاند: نمیدانند چنین چیزی ممکن است، کسی به آنها گفته تواناییاش را ندارند، همهچیز به نظرشان بیش از حد پیچیده است، فکر میکنند «چشمگیر بودن» منبعی محدود است، نگرانند دوستیهایشان را از دست بدهند، از انتقاد میترسند، یا یک سقف نامرئی برای میزان موفقیتی که اجازه دارند داشته باشند تعیین کردهاند.
کدامیک به تو خورد؟ بیشتر آدمها چند مورد را علامت میزنند. خبر خوب این است که هیچکدام دائمی نیستند. چشمگیر بودن مقصدی دور نیست؛ از لحظهای در دسترس است که کارهایت با نیتهایت هماهنگ شوند، یعنی وقتی دیگر فاصلهای میان کسی که همین حالا هستی و کسی که میخواهی تا آخر عمر باشی وجود نداشته باشد.
چهار اجازه، یعنی اجازهی رؤیا دیدن، برنامهریزی، عمل کردن و مرور کردن، همان نظامی است که این فاصله را پر میکند. هر کدام جایی متفاوت را هدف میگیرد که اهمالکاری در آن ریشه میدواند. از ابتدا شروع کنیم: رؤیا دیدن.
