
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «سهگانهی اینتل» نوشتهی مایکل اس. مالون است.
ظاهر یک دستگاه فناوری، مثل گوشی هوشمند یا لپتاپ، هر چه باشد، برای کار کردن به ریزپردازنده در درونش نیاز دارد.
ریزپردازنده شاید مهمترین اختراع فناورانهی دنیای مدرن ما باشد و پیدایش و توسعهاش تا حد زیادی مدیون شرکتی فوقالعاده اثرگذار به نام اینتل است.
در واقع تأثیر ریزپردازنده آنقدر عمیق بوده که میتوان اینتل را مهمترین شرکت جهان دانست.
اینتل در چهل سال گذشته در خط مقدم صنعت ریزپردازنده بوده و با رقابتی سخت از سوی شرکتهایی مثل هیولتپکارد روبهرو شده است. و بسیار هم موفق بوده.
در سال ۲۰۰۰ ارزش اینتل نزدیک به ۵۰۰ میلیارد دلار بود؛ رقمی بزرگتر از ارزش مجموع کل بخش خودروسازی آمریکا. آن زمان چنین اعدادی در صنعت فناوری سابقه نداشت. فقط اپل، آن هم سالها بعد، به آن نزدیک شد.
پس راز اینتل چه بود؟ بسیاری به شخصیتهای حاضر در اتاق هیئتمدیره اشاره میکنند.
به گفتهی پیتر دراکر، نظریهپرداز مدیریت، مدیران عامل موفق به سه ویژگی شخصیتی نیاز دارند: مهارت در برخورد با آدمها، اهل تفکر بودن و آمادگی برای اقدام.
اینتل مدیرعاملی نداشت که هر سه ویژگی را یکجا داشته باشد. اما سه انسان یگانه داشت که هرکدام یکی از ویژگیهای ضروری دراکر را در خود جمع کرده بود.
رابرت نویس آدم مردم بود؛ گوردون مور اندیشمند بود؛ و اندی گراو مرد عمل. این سه با هم یک تروئیکای قدرتمند ساختند که نقاط قوت و ضعف یکدیگر را کامل میکرد.
با هم، اینتل را به یکی از موفقترین شرکتهای تمام دوران تبدیل کردند.
