
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «راه بازیگوشانه» نوشتهی پییرا جلاردی است.
یک جعبهی مقوایی به دست یک بچه بده؛ ظرف چند دقیقه تبدیل میشود به یک کشتی دزدان دریایی، یک قلعه یا یک نانوایی مخفیِ زیرزمینی که کاملاً توسط اژدهاها اداره میشود. همان جعبه را به دست یک بزرگسال بده؛ او فقط به این فکر میکند که آیا همین حالا آن را دور بیندازد یا برای مدارک مالیاتی نگهش دارد.
یک جایی در مسیر زندگی، بازی کردن را کنار میگذاریم. بدتر از آن، جدیت را با شایستگی اشتباه میگیریم. دیگر آزمایش نمیکنیم، آزادانه حرکت نمیکنیم و کارها را فقط برای تفریح، بد انجام نمیدهیم. زندگی بهشکل عجیبی محدود میشود. حتی استراحتکردن هم تبدیل به وظیفهای دیگر برای بهینهسازی میشود.
اما بازیگوشی در زندگی بزرگسالی بهطرز شگفتانگیزی مفید است. پژوهشها نشان میدهند افراد بازیگوش با استرس بهتر کنار میآیند، راحتتر خودشان را با تغییر وفق میدهند و سریعتر از شکستها بیرون میآیند. آنها جایی که دیگران فقط بنبست میبینند، امکان میبینند؛ در موقعیتهای پرتنش گرمی میآورند و در روتینهای کسلکننده، کنجکاوی.
اگر دلت میخواهد خلاقیت، ارتباط و شادی بیشتری در زندگیات داشته باشی، این خلاصه برای توست. همانطور که خواهیم دید، بازیگوشی به معنای بچگانه رفتار کردن یا تبدیل هر لحظه به یک نمایش نیست. معنای واقعیاش این است که وقتی زندگی نامطمئن میشود انعطافپذیر بمانی و وقتی روتینها دنیا را کوچک جلوه میدهند، کنجکاو بمانی.
