
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «درهی هوش مصنوعی» نوشتهی گری ریولین است.
بنیانهای هوش مصنوعی مدرن نه در یک گاراژ در سیلیکون ولی، بلکه در کازینویی در لندن گذاشته شد. در سال ۲۰۱۰، مصطفی سلیمان و دمیس هاسابیس در کازینوی ویکتوریا با هم آشنا شدند، درست بعد از اینکه هر دو از یک تورنمنت پوکر حذف شده بودند. آنها روی کیک شکلاتی و نوشابهی رژیمی دربارهی ایدهای انقلابی صحبت کردند: ماشینهایی که میتوانند یاد بگیرند.
سلیمان پیشینهای غیرمعمول برای یک کارآفرین حوزهی هوش مصنوعی داشت. او فرزند یک رانندهتاکسی سوری و یک پرستار بریتانیایی بود، فلسفه در دانشگاه آکسفورد خوانده بود و پیش از این بهعنوان میانجی بینالمللی در درگیریها فعالیت کرده بود.
در سپتامبر همان سال، سلیمان به هاسابیس - که زمانی نابغهی کوچک شطرنج بود و دکترای علوم اعصاب داشت - و شین لگ، پژوهشگر هوش مصنوعی، پیوست تا دیپمایند را تأسیس کنند. برخلاف بیشتر پژوهشگران هوش مصنوعی که روی سیستمهای مبتنی بر قاعده تمرکز داشتند، هدف آنها ساخت هوش مصنوعی عمومی از طریق تقلید از شیوهی یادگیری مغز انسان بود.
جذب سرمایه در دوران «زمستان هوش مصنوعی» - زمانی که علاقه و سرمایهگذاری پس از دههها هیاهو و ناامیدی خشک شده بود - کار سادهای نبود. اولین فرصت این دو وقتی پیش آمد که بدون دعوت وارد یک مهمانی کوکتل پیتر تیل در سانفرانسیسکو شدند. تیل با شوخی گفت این کار مثل سرمایهگذاری در سومالی است، اما در نهایت دور نخست سرمایهگذاری دو میلیون پوندی آنها را هدایت کرد. آنها بعدها از سولینا چاو، تاجر هنگکنگی، و ایلان ماسک نیز سرمایه گرفتند.
نقطهی عطف دیپمایند با فناوری «یادگیری تقویتی عمیق» رقم خورد؛ سیستمی که با آزمونوخطا بازیهای ویدئویی را یاد میگرفت و در عرض چند ساعت از یک مبتدی به استادی ماهر تبدیل میشد. این فناوری وقتی ماسک آن را طی یک پرواز به لری پیج، مدیرعامل گوگل، نشان داد، او را تحت تأثیر قرار داد.
در ژانویهی ۲۰۱۴، گوگل دیپمایند را با ۶۵۰ میلیون دلار خرید. بنیانگذاران روی سه شرط پافشاری کردند: در لندن باقی بمانند، فناوریشان در کاربردهای نظامی به کار نرود و گوگل یک هیئت اخلاق تشکیل دهد. آنها پیشنهاد بالاتر فیسبوک را رد کردند، چون مارک زاکربرگ حاضر به پذیرفتن شرط اخلاقی نشد.
دیپمایند به اولین استارتاپ موفق واقعی در حوزهی هوش مصنوعی تبدیل شد و الگویی برای موج تازهای از استارتاپهای بلندپروازانه ساخت - بهویژه اوپنایآی و بعدها اینفلکشن ایآی، که هدفش انسانیکردن هرچهبیشتر هوش مصنوعی بود.
