
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «خارج از ترازو» نوشتهی ایمی دانلن است.
بنا بر گزارش سازمان جهانی بهداشت، میان سالهای ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۶ نسبت بزرگسالان چاق در آمریکا بهشکل تصاعدی رشد کرد و به حدود سی درصد رسید؛ این رقم فقط کسانی را شامل میشود که شاخص تودهی بدنیشان بالای سی است. در سال ۲۰۲۳ مرکز کنترل بیماریهای آمریکا برآورد کرد بیش از هفتاد درصد بزرگسالان این کشور دچار اضافهوزن یا چاقی هستند.
این روند بسیاری از تغییرات اجتماعی از دههی هشتاد میلادی به بعد را نشان میدهد، اما پشت این نمودارها و اعداد، هزینهی واقعی گسترش دور کمرها بر افراد و جوامع پنهان میماند. بسیاری از افراد چاق از رفتن نزد پزشک وحشت دارند، چون هر شکایتی که مطرح میکنند با همان پاسخ تکراری روبهرو میشود: فقط وزن کم کن. دهههاست چاقی نشانهی شکست اراده تلقی میشود و علت آن همیشه نقصی در شخصیت فرض شده، نه ژنتیک یا زیستشیمی بدن.
نتیجه این شد که شمار فزایندهای از افراد چاق از مراجعه به پزشک اجتناب کردند و بهجای آن، در چرخهی رفتوبرگشت رژیمهای غذایی یا جراحیهای پرخطر گرفتار شدند. باور عمومی که اضافهوزن فقط از پرخوری میآید باعث میشود بیماران حتی از سوی نزدیکترین آدمهای زندگیشان قضاوت شوند؛ ردایی از شرم که فراتر از بار فیزیکی است.
کودکان هم از این قاعده مستثنا نبودند: نرخ اضافهوزن و چاقی در آنها سه برابر شده بود، همان زمانی که میشل اوباما برنامهی «بیایید حرکت کنیم» را برای درمان همهگیری چاقی در یک نسل آغاز کرد. اما حتی این برنامه هم نتوانست جلوی رشد بحران را بگیرد، چون یک نظام تجاری کامل غذایی در پس آن قرار داشت.
