
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «بزرگترین بازده یک رهبر» نوشتهی جان سی. مکسول است.
به پروژههای گروهی مدرسه فکر کنید: آدمها بیپایان ایده پرت میکنند، دور خودشان میچرخند و هیچوقت تصمیمی نمیگیرند. این گفتوگوهای بیحاصل ادامه پیدا میکند تا وقتی که کسی جلو بیاید و مسئولیت را به عهده بگیرد. او به بحث ساختار میدهد، ایدهها را به هم وصل میکند و حتی وظایف را تقسیم میکند. ناگهان تمامکردن پروژه واقعبینانهتر به نظر میرسد.
پیام اصلی: داشتن رهبران بزرگ و فراوان، رازِ هر سازمان موفق است.
در رهبری هم مثل هر چیز دیگر، قدرت در تعداد است. البته باید یک رهبر اصلی مسئول باشد، اما این به معنای آن نیست که تیمش نباید توانایی رهبری داشته باشد. به گفتهی پیتر دراکر، متخصص مدیریت: «هیچ مدیری تا به حال از قوی و مؤثر بودن زیردستانش ضرر نکرده است.»
پرورش رهبران مزایای زیادی دارد. اول اینکه هرچه رهبران بیشتری داشته باشید، منابع بیشتری در اختیار دارید. یک نفر نمیتواند همهچیز را زیر نظر داشته باشد، همهی مشکلات را حل کند و هر ایدهی درخشانی را بسازد و اجرا کند. پس رهبر بزرگ باید تفویض اختیار کند، و این کار فقط با شبکهای از رهبران در سراسر سازمان ممکن است. آنها مطمئن میشوند سازمان در دستهای خوبی است و همچنین دیدگاهها و بینشهای تازهای را در دسترس میگذارند. علاوه بر این، تیمی از رهبران چشمگیر به اعتبار سازمان میافزاید و جذب استعدادهای دیگر را که به رشد کمک میکنند آسانتر میکند.
و دربارهی رشد، تیمی از رهبران شتاب لازم را برای شروع به شما میدهد. فرض کنید یک نفر قوی بخواهد ماشینی سنگین را از سرازیری بالا ببرد؛ قطعاً به زحمت میافتد. حالا تصور کنید گروهی از آدمهای به همان اندازه قوی هم به او بپیوندند. ماشین خیلی سریع به حرکت درمیآید. سرمایهگذاری روی پرورش رهبران چنین برتریای به شما میدهد.
پس چطور رهبرانی بپرورید که به سازمانتان دست برتر بدهند؟ اول باید افرادی را پیدا کنید که بتوانند این نقشها را بپذیرند و بعد باید آنها را پرورش بدهید. در ادامه بیشتر دربارهی این موضوع میخوانیم.
