
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «برنامهریزی مبتنی بر مفروضات» نوشتهی جیمز ای. دیوار است.
همهی ما به دنبال قطعیت هستیم. برای همین وقتی برنامهریزی میکنیم، معمولاً خطی از وضعیت فعلیمان به وضعیت مطلوب میکشیم و آن را با نقاط عطفی پر میکنیم که محکم و واقعی به نظر میرسند. تصور کردن پروژهی تمامشده - کسبوکاری که رونق گرفته، هدفی که محقق شده - آرامشبخش است. اما جایی در پس ذهنمان معمولاً رگهای از نگرانی وجود دارد؛ آگاهی خاموشی از اینکه صفحهگستردهها هرجومرج را در نظر نمیگیرند. اطمینانی که احساس میکنیم شاید فقط داستانی باشد که برای فرار از خیرهشدن به مجهولات به خودمان میگوییم.
این خلاصه آن داستان را کنار میزند. شما به زیر سطح اهدافتان نگاه میکنید و باورهای پنهانِ باربر را پیدا میکنید که در واقع تعیین میکنند برنامههایتان سرپا میمانند یا فرو میریزند. وقتی بتوانید این سازههای نامرئی را ببینید، دیگر کسی نیستید که فقط امیدوار است اوضاع خوب پیش برود. تبدیل میشوید به کسی که برنامههایی میسازد آنقدر مستحکم که ضربههایی را که واقعیت ناگزیر وارد میکند، جذب کنند.
