
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «بازاریابی ناب» نوشتهی آلن دیب است.
این صحنه را تصور کن: بنیانگذار یک استارتاپ پانزدههزار دلار روی تبلیغات گوگل خرج میکند و فقط سه ثبتنام آزمایشی میگیرد. در همین حال، چند خیابان آنطرفتر، کارآفرین دیگری با محصولی تقریباً مشابه، ماههاست که ظرفیتش پر است. فرقشان چیست؟ این نیست که راهحل او بهتر باشد؛ فرق در این است که او بلد است چطور دیده شود.
در نهایت، موفقیت در کسبوکار ربطی به انصاف یا شایستگی ندارد. بهترین محصول بهخودیخود برنده نمیشود. حتی چیزی انقلابی هم میتواند بدون دیدهشدن شکست بخورد. و ریختن پول روی مشکل، مثلاً با یک بازطراحی پرزرقوبرق وبسایت یا یک کمپین تبلیغاتی چشمگیر، اغلب فقط به یک ناامیدیِ گرانقیمت ختم میشود.
خیلی وقتها، آدمها حتی نمیدانند از هزینهی بازاریابیشان چه میخواهند. چکی امضا میکنند بدون جهتگیری روشن، بعد تعجب میکنند چرا نتیجهای نمیگیرند.
دنیای بازاریابی امروز به دو اردوگاه متضاد تقسیم شده است. اردوگاه ست گودین طرفدار «پیدا کردن قبیلهات» است—پرورش هر آنچه برند تو را منحصربهفرد میکند و ساختن پیوندهای عمیق با مخاطب نیچ خودت. مثل پاتاگونیا که فعالیت زیستمحیطی را به امپراتوری میلیارددلاری تجهیزات کوهنوردی تبدیل کرد، یا هارلی-دیویدسون که بهاندازهی موتورسیکلت، سبک زندگی و طغیان میفروشد.
در اردوگاه مقابل، روش سیستماتیک و شیفتهی عدد و رقمِ دن کندی قرار دارد. این بازاریابی پاسخمستقیم در خالصترین شکل خودش است: آزمایش بیرحمانه، ردیابی هر کلیک و هر تبدیل، و بهینهسازی بر اساس دادههای خشک و سرد. مثل شرکتی مکملسازی که پنجاه نسخهی مختلف تبلیغ فیسبوک اجرا میکند تا دقیقاً همان ترکیب عنوان و تصویری را پیدا کند که بازدیدکننده را به خریدار تبدیل میکند.
در واقع، هر دو روش جواب میدهند. پیروان گودین جوامعی پرشور میسازند. پیروان کندی جریانهای درآمدی قابلپیشبینی میسازند. در حالت ایدهآل، هر بازاریابی باید بهترینِ هر دو رویکرد را با هم ترکیب کند—قدرت اصیل برندسازی و در کنارش، سنجش و بهینهسازی منظم.
سؤال این نیست که قبیلهسازی را انتخاب کنی یا بازاریابی دادهمحور را؛ سؤال این است که چطور این دو را در چیزی حتی قدرتمندتر ادغام کنی.
