
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «ایچیگو ایچیه» نوشتهی هکتور گارسیا، فرانسسک میرالس است.
فصل شکوفههای گیلاس در ژاپن، درسی عمیق دربارهی ناپایداری در خود دارد. هر بهار، ساکوراها مراحل مشخصی را طی میکنند: کایکا، زمانی که جوانهها برای اولین بار پدیدار میشوند، و سپس مانکای، اوج لحظهی شکوفایی کامل. در عرض دو هفته، گلبرگها میریزند و پراکنده میشوند. این چرخه هرسال تکرار میشود. ژاپنیها در ساکورا اثباتی میبینند از اینکه زیبایی میگذرد و دیگر به همان شکل بازنمیگردد.
کایکا هر زمان که چیزی تازه در درونت بیدار میشود رخ میدهد -زمانی که شور و اشتیاقی ناگهان جرقه میزند، وقتی عاشق میشوی، یا وقتی خلاقیت بدون هشدار قبلی به سراغت میآید. کسی که پیشتر بخشی از دنیای تو نبود، به مرکز آن تبدیل میشود. استعدادی که نمیدانستی داری، ناگهان طلب بروز میکند. این لحظات بیداری درونی، بیهمتا و منحصر به خود تو هستند.
اما کایکا بهتنهایی دگرگونی پایدار نمیسازد. این کار به مانکای نیاز دارد: انضباطِ پرورشدادن آنچه آغاز شده است. باید متعهد شوی که کشفت را پرورش دهی، چه یک رابطه باشد چه یک ندای خلاقانه. چه ۱۷ ساله باشی چه ۷۰ ساله، میتوانی دوباره شروع کنی. سن محدودیتی برای پتانسیل تو نیست -فقط تمایل تو به عمل کردن است. نویسندهای به نام هری برنشتاین اولین رمانش را تا سن ۹۳ سالگی ننوشت؛ او آن را تمام کرد و پیش از ۹۶ سالگیاش دید که منتشر شد.
با اینحال، حضور داشتن در لحظه برای تجربهی این اتفاقات، سختتر از آن چیزی است که به نظر میرسد. توجه بیشتر افراد بین پشیمانیهای گذشته و نگرانیهای آینده پراکنده میشود. احساساتت نشان میدهند ذهنت واقعاً کجا زندگی میکند: خشم و غم تو را به عقب میکشند؛ ترس تو را به جلو میبرد؛ فقط شادی است که تو را در همین حالا قرار میدهد. وقتی این الگو را بشناسی، قدرت تغییر آن را به دست میآوری. خشم را احساس میکنی؟ در دام آنچه اتفاق افتاده گیر افتادهای. میترسی؟ در آنچه ممکن است رخ دهد گم شدهای. لحظهای که احساس را نامگذاری کنی، میتوانی به لحظهی حال بازگردی، جایی که جادوی واقعی رخ میدهد.
